Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for the ‘گزیده اشعار شاه نعمت الله ولی’ Category

تا باد چنین بادا

رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا                     توبه همه بشکستیم تا باد چنین بادا

چون قطره از این دریا دیروز جدا بودیم                           امروز بپیوستیم تا باد چنین بادا

عقل از سر نادانی درد سر ما میداد                      عشق آمدو وارستیم تا باد چنین بادا

ما دست بر اوردیم در پاش سر افکندیم                 مستانه از آن دستیم تا باد چنین بادا

زنار سر زلفش افتاده به دست ما                              زنار چنان بستیم تا باد چنین بادا

آن رند خراباتی رندانه حریف ماست                 او سر خوش و ما مستیم تا باد چنین بادا

ما سید رندانیم با ساقی سر مستان                      درمیکده بنشستیم تا باد چنین بادا

هر چه گفتیم عیان شود به خدا

هر چه گفتیم عیان شود به خدا                 پیر ما هم جوان شد به خدا

در میخانه را گشاد یقین                         ساقی عاشقان شود به خدا

هر چه گفتیم همه چنان گردید            هر چه گوییم همان شود به خدا

از سر ذوق این سخن گفتم                  بشنو از من که آن شود به خدا

آینه پیش چشم می ارم                           نور آن رو عیان شود به خدا

باز علم بدیع می خوانم                           این معانی بیان شود به خدا

گوش کن گفته خوش سید                       اینچنین آنچنان شود به خدا

دایم با خدا

نعمت الله است دایم با خدا                              نعمت از الله کی باشد جدا

در دل و دیده ندیدم جز یکی                         گر چه گردیدیم بسی دردوسرا

میل ساحل کند بحری چو شد                           غرقه در دریای بی پایان ما

ما نوا  از بینوایی یافتیم                                       گر نوا جویی بجز از بینوا

از خدا بیگانه ای دیدیم نه                              هر که باشد هست با او آشنا

سروری خواهی بر آبرو دار عشق                              کز سردار فنا یابی بقا

سید سر مست اگر جویی حریف                      خیر مستانه به میخانه درآ

آل عبا

عارفی کو بود ز آل عبا                               خواه گو خرقه پوش و خواه قبا

جان معنی طلب نه صورت تن                            تن بی جان چه میکند دانا

باده می نوش وجام را می بین                                تا تن وجان تو بود زیبا

گر چه حق ظاهر است کی بیند                                  دیده دردمند نا بینا

احمق است انکه ما و حق گوید                      مرد عاشق نگوید این حاشا

یک وجود است و صد هزار صفت                    به وجود است این دویی یکتا

می وحدت ز جام کثرت نوش                            نیک دریاب این سخن جانا

ما و کعبه حکایتی است غریب                     رند سر مست و جنت الماوا

قطره و بحرو موج و جو آبند                        هر چه خواهی بجو  ولی از ما

نعمت الله را بدست آورد                                   با خدا  باش با خدا  بخدا

همه عالم

همه علام تر او او ما را                                طلب او کن و بجو ما را

سر زلفش به دست  ما  افتاد                     می نمایند مو به مو مارا

غرق بحریم تا نپنداری                              تشنه جویای آب جو ما را

ما خراباتیان سر مستیم                      هر چه خواهی بر و بگو ما را

دیده تو شود به ما  روشن                           گر ببینی به نور او ما را

همه از خم وحدتش مستقیم                    جام می آن تو سبو ما را

نعمت الله رند سر مست است          می کشد  باز سو به  سو  ما را

یاردل

ای یار دل یار بدست ار خدارا                      زاین بیش دل خسته میازار خدا را

مستیم وخرابیم و سر از پای ندانیم            ای عقل رها کن من و دلدار خدا را

خوش اب حیاتی است اگر تشنه ابی       جامی ز می عشق بدست ار خدا را

گر یک سرو موئیست حجاب تو در این ره          بردار حجاب خود و مگذار خدا را

هر چیز که داری به امانت به تو دادند                    تو نیز امیمانه نگهدار خدا را

عشق آمدو گفتا دهم کام تو گفتم                  تاخیر مکن یار در این کار خدا را

گر جان عزیزت طلبد سید مستان                شکرانه بنه بر سر و بسپار خدا را

ساقی

بیا ای ساقی رندان خدا را                   که مشتاقند سر مستان خدا را

اگر خرقه نمیگیری گروگان                      بده جامی به درویشان خدا را

طبیب درد مندانی نظر کن                       که دارم درد بی درمان خدا را

برو ای عقل سودایی چه جویی              ز جان بی سرو سامان خدا را

ز سر مستان مجلس ذوق ما پرس           که کم دانند هشیاران خدا را

خرابات است و ما مست وخرابیم            حریف مست میخواران خدا را

نباشم یک دمی بی نعمت الله                  چو پیدا دیدم و پنهان خدا را

دیده ایم تو را

ما به عین تو دیده ایم تو را                    وز همه برگزیده ایم تو را

عاشقانه یگانه در شب و روز           در کش خود کشیده ایم تو را

نور چشمی ودر نظر داریم                 ما به عین تو دیده ایم تو را

به وجود آفریده ای ما را                        به ظهور اوریده ایم تو را

نعمت الله را فروخته ایم                    به بهایش خریده ایم تو را

خوش درآ

رند مستی جودمی بااوبرآ                                از در میخانه ما خوش درآ

مجلس ما را غنیمت می شمر               ز آنکه اینجا خوشتر از هر دو سرا

جام می بستان و مستانه بنوش              قول ما می گوسرودی می سرا

خوش خراباتی و خم می سبیل            ما چنین مست و تو مخموری چرا

آب چشم ما روان بروی ما ست                        باز می گویندبا هم ماجرا

ماه من امشب برامد خوش خوشی              تو بیا تا روز امشب خوش برا

نعمت دنیا و عقبی آن تو                                 نعمت الله از همه عالم مرا

ذوق

ذوق اگر داری دراین دریا درآ                        عاشقانه خوش بیا با ما برا

گر بیابی گوشه میخانه ای                   کی کنی رغبت به ملک دو سرا

جمله درها به تو بگشوده اند                  تو ز هر بابی می خواهی در ا

جنت و حوری از آن زاهدان                     تو زهر بابی که میخواهی در ا

همچو سید در خرابات مغان               عاشقانه خوش سرودی می سرا

ظهور سلطنت عشق

ظهورسلطنت عشق اوست دردوسرا      در این سراقدمی نه درآن سرابه سرا

چو اوست دردو سراغیر او نمیبینم     منم که از دل وجان عاشقم به هردو سرا

جمال اوست که در ایینه نماید روی          نظر به دیده ما کن ببین به شاه و گدا

مدام همدم جام شراب خوش باشد             بیا وهمدم ماشو دمی به ذوق بیا

دلم به کوشه میخانه میکشد هردم               چنانکه خاطر زاهد به جنت الماوا

به سوی ما نظری کن به چشم ما بنگر           که عین ماست کزاوابرو دهد ما را

به نور دیده سید کسی که اورا دید                  به هر چه می نگرد نور اوبود پیدا

نور تجلي

نور تجلي او ساخت منور مرا                       صورت او شد پديد كرد مصور مرا

پير خرابات عشق داد مرا جام مي                  ساقي رندان خود كرد مقرر مرا

عقل دمي دور شو از بر رندان عشق      مستم و هشيار تو نيستي درخور مرا

مجلس تو آن تو مجمع من آن من                   فكر پريشان تو را زلف معنبر مرا

عاشق ومعشوق عشق  هر سه بر ما يكي است              در دو جهان هست ونيست جز يك ديگرمرا

ذات زروي صفات  گشته به من اشكار        عشق براي ظهور ساخته مظهر مرا

بنده هر سيدم سيد هر بنده ام                       حكم خرابات داد خواجه قنبر مرا

خار بی کنگر

خار بی کنگر چه کار اید مرا                     راه بی رهبر چه کار اید مرا

گرنباشد مرتضی با من رفیق                    خدمت قنبر چه کار اید مرا

عیسی مریم همی جویم به                      بندگی خر چه کار اید مرا

گر نه سر باشد فدای پای او                   درد سر بر سر چه کار اید مرا

خوشتر از مشک است بوی یار من         مشک یا عنبر چه کار اید مرا

خم می دارم مدام از حضرتش                 جام یا ساغر چه کار اید مرا

بندگی سیدم چون پیشواست                     خدمت سنجر چه کار اید مرا

یار من

یار من بی یار کی ماند مرا                           خسته بی تیمار کی ماند مرا

گر چه بیمارم ولی دارم امید                           کو چنین بیمار کی ماند مرا

شاد مانم گرچه غمها می خورم                  غم خورم غمخوار کی ماند مرا

من چنین مخمور و اومست وخراب                         بر در خمار کی ماند مرا

کار بیکاری است کارعاشقان                         عشق او بی کار کی ماند مرا

سر پر از سودایم و کیسه تهی                             بر سر بازار کی ماند مرا

گر نباشد صدق من صدیق وار                            سیدم در غارکی ماند مرا

از ازل

از ازل او تا ابد خواند مرا                                يار من محروم كي ماند مرا

من به غير او نكردم التفات                                  حضرت او نيك ميداند مرا

عاقبت تاج سر شاهان شوم                               گر به خاك راه بنشاند مرا

يك نفس بي او نخواهم زد دگر                       تا دمي از خويش بستاند مرا

رو بدان درگاه دارم روزو شب                              از در خوديار كي راند مرا

تا ز من يابند مردم بهره ها                             چون درخت ميوه افشاند مرا

نعمت الله رانداند هيچ كس                                در همه عالم خدا داند مرا

آزارمردم

گر بیازارد مراموری نیازارم اورا                        خود کجا آزار مردم ای عزیزان من کجا

نزد ما زاری به از آزار بی زاری مباش                         تانگیرد بر سر بازار آزاری تو را

در طریقت هر چهفرمایی بجان فرمان برم                     ماجرابگذار با ما جرا آخر چرا

کفر باشد در طریق عاشقان آزار دل                      گر مسلمانی چرا آزار میداری روا

در جهان بی خودی من نعمت الله یافتم         گفت فانی شو که یابی سید ملک بقا

فانی

فانی دردیم وفانی بی فنا                                            باقی عشقیم وباقی از بقا

نه اثر مارا ز ذات واز صفات                                                نه خبر از مبتدا  وز منتها

نه امید وصل و نهبیم فراق                                               نه غم در دو نه شادی دوا

در محیط عشق او مستغرقیم                                          بر کجایی ای برادر بر کجا

از وجود واز عدم آسوده ایم                                          حق و باطل دعوی و معنی ترا

عاشق و معشوق پیش ما یکی است                     جز یکی خود نیست در هردو سرا

نعمت اللهم به هر جا که روم                                                 با خدایم با خدایم با خدا

دار فنا

هر که اید بر سر دار فنا                                        یابد از دار فنا دارالبقا

خدمت منصور از آن سردار شد                       ذوق سرداری اگر داری بیا

قل هو الله احد می خواند مدام                      چون موحد در خلا و در ملا

ما در این  دریا خوشی افتاده ایم                    ما ز دریاییم ودر یا عین ما

دردمندی را که باشد درد دل                             در و درد دل  بود او را دوا

بر خلوت سرای می فروش                          ساکنیم و فارغ از هر دو سرا

سیدیم وبنده سلطان خود                      ما جمیم و جام ما گیتی نما

ماه

هر شبی چون ماه می بینیم ما                              آفتابی می نماید مه لقا

چشم ما از نور او خوش روشن است                        دیده ایم ائینه گیتی نما

یک زمان با ما در این دریا نشین                  عین ما می بین به عین ما چو ما

خواجه محبوبست ومیگوی محب                  پادشاه است و او می خوانی گدا

از فنا و از بقا آسوده ایم                                              فارغیم از ابتدا و انتها

عاشقان را ذوق بادابر مزید                             مستجاب است این دعا نزد خدا

نعمت الله هیچ می دانی که کیست                                      یادگار انبیاء و اولیا

در بلا

مبتلایی دیدمش خوش در بلا                   گفتمش خواهی بلا گفتا بلی

از بلا چون کار ما بالا گرفت                            جان ما جوید بلا از مبتلا

بینوایان را نوایی دیگر است                   خوش نوایی می طلب از بینوا

آبرو جویی در این دریا در ا                  عین ما می جو به عین ما چو ما

در و  دردش عاشقانه نوش کن                     تا ز در و درد دل  یابی دوا

در محیطی بی کران افتاده ایم                         نیست مارا ابتدا و انتها

نعمت الله ساقی و ما رندمست                           با حریفان در خرابات فنا

مجلس خاص

مجلس خواص اوست حضرت ما                 الصلا هر كه عاشق است صلا

در خرابات خلوتي داريم                             به از اين كه در جهان دارد جا

عاشق ومست ورند واوباشيم                            زاهدي از كجا و ما زكجا

مدتي شد كه بيخوديم ز عشق                         با خدائيم با خدا به خدا

ما بلا را به جان خريداريم                              گر چه هستيم  مبتلاي بلا

دردمنديم ودرد درمان است                        خوشتر از درد دل كجا ست دوا

جرعه جام نعمت الله نوش                              تا بيابي تو ذوق مستي ما

الصلا

این حضور عاشقان است الصلا                              صحبت صاحبدلان است الصلا

یار با ما در صماع معنوی است                              گر نظر داری عیان است الصلا

در سماع عشق رقصانیم باز                                 این معانی را بیان است الصلا

حضرت مستان خاص الخاص ماست                         مجلس آزادگان است الصلا

هر که را ذوقی است  گو در نه قدم                      جان سید در میان است الصلا

عشق تو

عشق تو بلا ومبتلا ما                                      پیوسته خویشم در بلا

مستیم مدام درخرابات                                      رندانه حریف اولیا ما

در بحرمحیط غرق گشتیم                           موجیم و حباب عین ماما

بیگانه  نه ایم و اشنا ئیم                            با  خویش شدیم آشنا ما

بر دار فنا قدم نهادیم                                   باقی مائیم  از این فنا ما

چون مائی ما نماند با ما                        مائیم شما و هم شما ما

از دولت بندگی سید                                    گشتیم قبول  کبریا ما

نانوشته

نانوشته حرف می خوانیم ما                               این کتابت نیک میدانیم ما

مخزن اسرار او ما یافتیم                                          نقد گنج کنج ویرانیم ما

ما به او علم لدنی خوانده ایم                       اینچنین علم خوشی خوانیم ما

در خرابات مغان مست وخراب                              ساقی سرمست رندانیم ما

علم اسما سر بسر ما یافتیم                             اینچنین علمی نکو دانیم ما

دل به دلبر جان به جانان داده ایم                           دلبرو دل جان و جانانیم ما

درد درد عشق او نوشیده ایم                               همدم این درد و درمانیم ما

خانه دل خلوت خالی اوست                                 غیر او در خانه کی مانیم ما

خوش حبابی پر کن از اب حیات                                 نعمت الله را بجو آنیم ما

غرق اب

غرق اب واب را جوييم ما                                    آب را روي ما ز ما جوييم ما

صورت و معني و جام ومي مدام                      هر چه جوييم از خدا جوييم ما

خم مي در جوش و ماست وخراب                     جامي از غيري چرا جوييم ما

گنج عشقش دردل ويران ماست                       غير اين گنجي كجا جوييم ما

از بلا چون كار ما بالا گرفت                                      مبتلا ئيم وبلا جوييم ما

چشمه آب حيات است در نظر                             خضر وقت و آشنا جوييم ما

نعمت الله چون ز ما يابد نوا                                      كي نوا از بينوا جوييم ما

نور او

نور او در ديده مردم خوشي ديدم ما                         روي مردم را به نور چشم اوديدم ما

شخص وسايه دو نمايد درنظر اما يكي است            دو كجا بينيم چون از اهل توحيديم ما

غير نور روي او در ديده ماهست نيست                 هرچه رو بنمود از آن روباز پرسيديم ما

زآفتاب حسن او عالم همه روشن شد              كسي نديده اينچنين نوري و نشنيديم ما

ساقي مستيم وميخانه سبيل ما بود          مي بهر رندي كه دل ميخواست بخشيديم ما

موبه مو زلف سياهت ما بدست آورده ايم           گيسوي خوش بافته بردست پيچيديم ما

درخرابات مغان با نعمت الله همدميم                    عاشقانه جام مي از ذوق نوشيديم ما

جام گیتی

جام گیتی نماست سید ما                          جان وجانان ماست سید ما

دینی و آخر طفل ویند                                    سید دو سراست سید ما

سید ما محمد است به حق                            که رسول خداست سید ما

خوش فقیری غنی است از عالم                 هم غنی از غناست سید ما

نقد گنجینه حدوث و قدم                                  دارد و بینواست سید ما

اولیا تابعند و او متبوع                                        سید انبیاست سید ما

راحت جان دردمندان است                               درد دل را دواست سید ما

مظهر اسم اعظمش خوانم                      حضرت مصطفی است سید ما

فرغم از فنا به دولت او                                    شاه دار بقاست سید ما

سید عالم است این سید                         بر همه پادشاه است سید ما

نعمت الله نصیب از او دارد                                والی اولیا است سید ما

درد بی درمان

صد دوا بادا فدای درد بی درمان ما                     درد دردش نوش کن گرمی بری فرمان ما

خون دل در جام دیده عاشقانه ریختیم                    بر امید انکه بنشیند دمی بر خوان ما

خانه خالی کرده ایم وخوش نشسته بر درش        غیر او را نیست بارش در سرابستان ما

دل حیاط جاودانی یافته از عشق دوست                 همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما

در میان ما واو غیری نمی اید بکار                                    ما از ان دلبریم و دلبرما زان ما

درد درد او دوای درد ما باشد مدام                    عشق او گنجی است در کنج دل ویران ما

آشنای نعمت اللهیم وغرق بحر او                            ذوق اگر داری درآدر دربحر بی پایان ما

پادشاهی

پادشاه وپادشاهی ما ودرویشی ما                       عاقلان وآشنایان ما وبی خویشی ما

در میان عشق بازان ما کمیم از هر کمی             از کمی ماست در عالم همه بیشی ما

خواجه گر دارد غنا دارد غنایی بر غنا                   از غنای خواجه خوشتر فقر درویشی ما

بنده دلریش سلطانیم ومرهم وصل او است     عاقبت رحمی کند سلطان به دل ریشی ما

صورت سید که دیدی آخرش خوانی رواست               معنی او رانگر دریاب این پیشی ما

مشک

مشک چبود شمه ای از بوی ما                                 کیست عنبر واله گیسوی ما

آب چشم ما بهر سومی رود                                 هم ز چشم ماست آب روی ما

صبحدم باد صبا خشبو رود                                      می برد گردی ز خاک کوی ما

تا قبول حضرت سلیمان شدیم                                شاه ترکستان بود هندوی ما

غرق دریاییم اگر تو تشنه ایی                              آب می جویی قدم نه سوی ما

عود دل در مجمر سینه بسوخت                            بزم ما خوشبو شده از بوی ما

عاقلان را گفتگوی دیگر است                              قول عشاق است گفت گوی ما

عید قربان است وطویی میکنیم                           جانهای قربان شده در طوی ما

سیدیم وعاشقان را بنده ایم                                     لاجرم عالم بود انجوی ما

عود

جان چو عود است و دل چو مجمر ما                 آتشش نور عشق دلربا

آفتاب سپهر جان وجهان                                  پرتوی دان زرای انور ما

نهر آب حیات و عین زلال                         قطره ایی دان ز حوض کوثر ما

گوهر تیغ مهر روشن رای                            ذره ای باشد ان ز خنجر ما

آنکه سلطان خلوت جان است                        بنده وار ایستاده بر در ما

عرصه کائنات ومافیها                            خطه ایی دان ز ملک کشور ما

دامن ما دوست ما پس از این                       چونکه آمد بخود فرو سرما

ما نه مائیم ما همه اوئیم                                    اوئی او شده برابر ما

سیدی از میانه چون برخاست                    خواجه وبنده شد یکی بر ما

چیست عالم

چیست عالم شبنمی از بحر ما                       کیست آدم عارفی در شهر ما

هر کجا بکری است در دار وجود                             از سر مهر امده در مهر ما

دهر جز نقش خیالی بیش نیست                    بگذر از دهرو طلب کن دهر ما

عقل زهر است ای پسر پازهر عشق                        زهر بگذار وبجو پازهر ما

رحمت ما بر غضب پیشی گرفت                         لطف ما مستور کرده قهر ما

غیر ما در بحر ما دیگر مجو                                خود کجا غیری بود در بحر ما

نعمت الله نعمتی دارد تمام                               جمع کرده این همه از بهر ما

خوش آب حیاتیست

خوش آب حیاتیست روان در نظر ما                     عالم همه سیر آب ده از رهگذر ما

از دیده ما آب روان است به هر سو                                امید که جاوید بماند اثر ما

عمریست که در گوشه میخانه مقیمیم              رندان همه سرمست فتاده به در ما

ما غرق دریای محیطیم چو ماهی                    ما را تو به دست آورو می جو خبر ما

سودا زده زلف پریشان نگاریم                             تا از سر آن زلف چه آید به سر ما

خوش نقش خیالی است  در این خلوت دیده           روشن بتوان دید ببین در نظر ما

هر میوه که در جنت  اعلا نتوان یافت                       از نهمت الله طلب و از شجر ما

ما بنده درویشیم

ما بنده درویشیم  شاها نظری فرما                     صاحب نظری شاها ما را نظری فرما

آنجا که مقام توست ما را نبود باری                      باری زسر احسان اینجا نظری فرما

تو ناظرو منظوری ما آینه روشن                                    در آینه روشن جانا نظری فرما

ما از نظر لطفت  داریم بسی امید                            نومید مکن ما را حالا نظری فرما

در هر چه نظر کردیم نور تو دران دیدیم                با عقل از آن گفتیم :اشیا نظری فرما

ای موسی بن عمران ذاتش نتوانی دید                 در عین همه بنگر اسماءنظری فرما

با سدی سرمستان  داری نظری شاها                        از بهر دل سید ما را نظری فرما

خوش چشمه آبی

خوش چشمه آبی است روان در نظر ما                      سیراب شده خاک در از رهگذر ما

از دیده ما آب روان است به هر سو                                       امید که جاوید بماند اثر ما

ما آب حیاتیم و روانیم به هر سو                               سرسبزی باغ خضر است از گذر ما

میخانه ما قبله حاجات جهان است                             شاد که جهانی به سر اید به درما

نوریست که از دیده مردم شده پنهان                              روشن بتوان دید ولی در نظر ما

مستیم ونداریم خبر از همه عالم                               این است خبر هرکه بپرسد خبر ما

در آینه دیده سید نظری کن                                            تا باز نماید بتو روشن به سر ما

دل

دل ما گشته است دلبر ما                              گل ما بیحد است و شکر ما

ما همیشه میان گل شکریم                             زان دل ما قویست در بر ما

زهره باشد حوادث فلکی                                    گر بگردد به گرد لشکر ما

ما به پری پریم سوی فلک                         زانکه اصلی است اصل گوهر ما

نعمت الله نور دیده ما است                            سایه اش کم مبادا به سر ما

جام گیتی نما

جام گیتی نما ست این دل ما                              خلوت کبریاست این دل ما

در دل ما جز اومی گنجد                               روز و شب با خداست این دل ما

کنج دل گنج خانه شاه است                               مخزن پادشاست این دل ما

ما و دل هر دو خواجه تا شانیم                          یار و همدرد ماست این دل ما

دردمندیم ودرد می نوشیم                                درد دردش دواست این دل ما

در خرابات عشق دل گم شد                           تو چه دانی کجاست این دل ما

نعمت الله از دل ما جو                                                که بدوآشناست این دل ما

دل ما

جامی است جهان نما دل ما                          بنمود به ما خدا دل ما

شمع دل ماست نور عالم                           افروخت بخود خدا دل ما

عشقش بحریست بیکرانه                         خوش بحری و آشنا دل ما

سلطان عشق است و جان غلامش                   او پادشه و گدا دل ما

درد دل ما دوای جان است                          به زین  چه کند دوا دل ما

عهدی بستیم و جاودان است                               پیوند نگار با دل ما

دل خلوت خاص سید ماست                           او خانه خدا اسرا دل ما

دل روان
دل روان جان میدهد درعشق آن جانان ما                           گر قبولش میکند شکرانه ها برجان ما

غرق دریای بی پایان کجا یابد کنار                                      ساحلش پیدا نباشد بحر بی پایان ما

هرچه آید درنظر آئینه گیتی نماست                                  روشنش بنگر که باشد نور ان جانان ما

جان حیاط جاودان از عشق جانان یافته                          عشق اگر داری طلب کن ذوق جاویدان ما

مجلس عشق است و رندان مست وساقی در حضور       ساغر می نوش کن شادی سر مستان ما

سینه بی کینه ما مخزن اسرار اوست                                   گنج اگر خواهی بجو کنج دل ویران ما

نعمت الله رند سرمست است و جام می به دست                می به رندان میدهد این سید رندان ما

درمان

در د در دل بود درمان ما                        خوش بود دردی چنین بر جان ما

عشق او بحری و ما غرقه در او                        تو درآ در بحر بی پایان ما

ای که گویی جان به جانان می دهم      جان چه باشد پیش آن جانان ما

مجلس عشق است وما مست و خراب   سر خوشند از ذوق ما  رندان ما

عشق او گنجی و دل ویرانه ایی                      گنج او جو در دل ویران ما

دوست دار نعمت الله خودیم                        نعمت الله باشد از یاران ما

جانان

شاه خود رایی است این سلطان ما                       جان فدای او و او جانان ما

با دلیل عقل عاشق را چه کار                             حال و ذوق ما بود برهان ما

بحر ما انهایی هست نیست                           خوش در آ در بحر بی پایان ما

عشق اگر داری به میخانه خرام                         ذوق ما میجو ز سرمستان ما

دینی او عقبی از آن این و آن                                  ما از آن او و او هم زان ما

قرص ماه و کاسه زرین مهر                            روز و شب بنهاد اندر بر خوان ما

دل کباب است و جگر بریان ولی                              نعمت الله آمده مهمان ما

خرابات

درخرابات فنا ملک بقا داریم ما                              خوش بقایی جاودانی زین فنا داریم ما

کشته عشقیم و جان درکارجانان کرده ایم                    این حیات لایزالی خونبها داریم ما

خم می درجوش وماسرمست وساقی درنظر               غم زمخموران ایندوران چراداریم ما

جام درد درد او شادی رندان می خوریم                         دردمندانیم ودایم این دوا داریم ما

دیگران گرملک ومال و تخت شاهی یافتند                   سهل باشد نزد ما زیرا خدا داریم ما

نقد گنج عشق او در کنج دل ما دیده ایم         این چنین گنجی طلب می کن ز ما   داریم ما

درطریق عاشقی عمری است تا ره می رویم             رهبری چون نعمت الله رهنما داریم ما

زخم عشق

مي زخم عشق مينوشيم ما                                  خلتي از عشق ميپوشيم ما

درطريق عاشقي چون عاشقان                           مدتي شد تا كه مي كوشيم ما

عشق ميگويد سخن از وي شنو                              ما نمي گوييم وخاموشيم ما

عاشقانه همچو خم مي فروش                              باز سر مستيم و درجوشيم ما

جرعه اي مي ما به صد جان مي خريم                       نيك ارزان است نفروشيم ما

سر به سرچشميم تا بينيم او                                 گرسخن گويد همه گوشيم ما

ما به عشقش عاقل ديوانه ايم                                    تا نپنداريم كه بيهوشيم ما

همچو بلبل درهواي روي گل                                            روز و شب بخروشيم ما

نعمت اللهيم و با سيد حريف                                    باده نوشيم و مدهموشيم ما

حضرت او

حضرت او رابه او ببینیم ما                                      لاجرم اورا نکو ببینیم ما

آب چشم ما به هر سو رونهاد                           غرق دریا سو بسو ببینیم ما

غیر او در اتش غیرت بسوخت                       غیر او چون نیست چو ببینیم ما

عاشق و معشوق ما هردو یکیست                       رشته یکتوکی دو ببینیم ما

احول است آن کس که یک ببیند به دو            کی چو احول یک به دو ببینیم ما

دیگران او رابه نعمت دیده اند                                 نعمت الله را به او ببینیم ما

هر چه می گویند

هر چه می گویند می گوئیم ما                      و آنچه می جویند می جوئیم ما

ما به بوی زلف سنبل بوی او                               مو به مو زلف بتان بوئیم ما

جام می اب حیاتی خوش بود                           خرقه خود را به ان شوئیم ما

ما و او با هم یگانه گشته ایم                                  بی دوئی ما وتو اوئیم ما

عین دریائیم و دریا عین ماست                            عین ما از عین ما جوئیم ما

نیست ما را ابتدا او انتها                                      تا ابد خود را بخود پوئیم ما

سیدم آئینه گیتی نما است                                  با چنین آئینه یک روئیم ما

یار ما

مرا گفت باری که ای یار ما                             اگر یارمائی بکش بار ما

برومایه وسود دکان بمان                          گرت هست سودای بازار ما

بیا قول مستانه ما شنو                              بخوان از سر ذوق گفتار ما

نداریم ما کار با کار کس                                 ندارد کسی کار با کار ما

چه بندی تو نقش خیالی به خواب          نظر کن تو در این چشم بیدار ما

اگر رندو مست حریف خوشی                            بیا بی مرادی زخمار ما

سزاوار ما نیست هر بنده ای                                بود سید ما سزاوار ما

ار ما

از کرم بنواخت ما را یار ما                               لاجرم بالا گرفته کار ما

جان فرو شانیم در بازار عشق                  نان چه باشد بر سر بازار ما

اب چشم ما به هر سو می رود                    باز میگوید روان اسرار ما

منصب عالی اگر خواهی بیا                       خاک ره شو بر در خمار ما

از حباب و موج ودریا اب جو                           تا بیابی این همه اثار ما

جز یکی در هر دو عالم هست؟؟ نیست          کس نکرد اقرار بر انکار ما

رند سر مستیم وباساقی حریف                   نعمت الله سید وسردار ما

سیلاب

عالمی غرقند در سیلاب ما                         تشنگان دانند قدر آب ما

آفتابی رو نماید روشن است                   گر ببینی روی این مهتاب ما

خوش خیالی می نماید روزوشب             گه به بیداری و گه در خواب ما

حکم میخانه به ما بخشیده است             حضرت سلطان ما وهاب ما

نسبت ما با رسول الله بود                  خود که دارد اینچنین انساب ما

در خرابات مغان گر بگذری                   مجلسی بینی همه اصحاب ما

بر در سید مقامی یافتیم                           فصل فصل او بود در باب ما

بحر

بحر در جوش است و رو دارد بما                              گوهر دريا همي آرد بما

گنج اسما حضرت سلطان عشق                    يك به يك مجموع بشمارد بما

ما امينيم امانت آن اوست                               هر چه او بسپرد و بسپارد بما

كشت ما از خشكسالي ايمن است                  رحمتش پيوسته مي بارد بما

باز يارم باز ياري ميكند                                     تخم نيكي نيك مي كارد بما

دارم اميدي كه لطفش از كرم                                  ما يي ما هيچ نگذارد بما

خاطر موري ز ما آزرده نيست                                     سيد ما كي بيازارد بما

محرم اسرار

خرم آن دل كه شود محرم اسرار شما       دلخوش آنكس كه بود عاشق غمخوار شما

همت قاصر اگر مي طلبد حور و قصور                   همت عالي ما هست طلبكار شما

چشم من روي شما هم بشما مي بيند                  ديده ام ديده مگر نور زانوار شما

دو جهان را بفروشيم بيك جرعه مي                           گر خريدار بود بر سربازار شما

بزم عشق است و شما عاشق سرمست مدا            تا ابد لطف خدا باد نگهدار شما

جان چه باشد كه كنم در قدمت ايثارش                قاصرم گر همه عالم كنم ايثار شما

نعمت الله ز خدا وصل شما مي جويد            هست اميدش كه رسد باز به ديدار شما

گنج

مخزن گنج جمله اسما ما                                  نور چشم تمام اشيا ما

غرق بحريم و آب مي جوييم                             قطره و موج وجو و دريا ما

رند مستيم و عاشق و معشوق                            به همه اسمها مما ما

ما نه ماييم و ما همه اوئيم                               اثري چون نمانده با ما ما

جام گيتي نما بما بنمود                                   دو جهان ديده ايم يكتا ما

همه روشن به نور او باشد                                 تا نگويي مگر كه تنها ما

رو نهاديم بر در سيد                                         باز گشتيم سوي ماوا ما

درآمد ساقي و آورد جام مي براي ما                                 منور كرد نور او سراي كه؟سراي ما

همه مي هاي خمخانه بما انعام فرمودند                     كرم بنگر كه الطافش چها كرده بجاي ما

خرابات است و ما سرمست وساقي جام مي بر دست   حيات جاودان يابي از اين آب وهواي ما

در ميخانه بگشودند و داد عاشقان دادند                    بحمد الله اجابت شد دعاي كه؟ دعاي ما

حريف دردمندانيم و درد مي نوشتيم                          بماده دردي دردش كه آن باشد دواي ما

چه خوش ذوقي است ذوق ما كه عالم ذوق از او يابند         نواي عالمي بخشد نواي بينواي ما

گداي نعمت اللهيم و سلطان همه عالم                            بيا و پادشاهي كن ز انعام گداي ما

نور

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                  خلوت ميخانه عشق است دايم جاي ما

آفتابي در ازل خوش سايه اي بر ما فكند                  تا ابد روشن بود اين روي مه سيماي ما

ذوق ما داري بيا با ما در اين در يا درآ                         تا به عين ما نصيبي يابي از درياي ما

در سر ما عشق زلفش ديگ سودا مي پزد         بس سري در سر رود گر اين بود سوداي ما

از لطيفي آن يكي با هر يكي يكتا شده                  جان فداي لطف آن يكتاي بي همتاي ما

بلبل مستيم و در گلشن نوائي مي زنيم             رونقي ديگر گرفت اين گلشن از غوغاي ما

مجلس عشق است و رندان مست و سيد در              روضه رضوان بود اين جنت الماواي ما

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                            دره بيضا بود غواص اين درياي ما

جمله عالم وجودي يافته از جود او                         خوش بود اين خلعت اوراست بر بالاي ما

كرد واي درد دل خواهي بيا با ما نشين                    ذوق اگر داري بجو يكتاي بي همتاي ما

جمله اسما ي او از اسم اعظم خوانده ايم                 اسم او گر بايدت اسماي او اسماي ما

عاشقان را نيست پروايي دمي با غير او                  عاقلان را مي نباشد يك نفس پرواي ما

سر نهاده بر در خلوت سراي حضرتش               خود كه دارد در جهان خوشتر از اين ماواي ما

در دل سيد بگنجد غير عشق حضرتش                      حضرت او كي نشاند ديگري بر جاي ما

سلطان

هر چه خواهد میکند سلطان ما             دل برو جان بخش آن جانان ما

دینی و عقبی از آن این وآن                        ما از آن او و او  هم زان ما

دردمندانیم و در دی می خوریم                       درد در دل بود درمان ما

عقل کل حیران شده در عشق او          خود چه باشد عقل سرگردان ما

هر که آمد سوی ما با ما نشست             غرقه شد در بحر بی پایان ما

رند سر مستی طلب از وی بجو                   لذت رندی سر مستان ما

بنده فرمانیم وفرمان میدهیم                          سید ما میبرد فرمان ما

درمان

صد دوا باد ا فدای درد بی درمان ما                  درد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما

ما حیات جاودانی یافتیم از عشق او                    همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش     غیر او را نیست بارش در سرابستان ما

جان ما آئینه دار حضرت جانان بود                       عشق او گنجی است در دل ویران ما

غرق دریایم و خوش دست و پایی می زنیم           ذوق اگرداری در آ در بحر بی پایان ما

خون دل در جام دیده پیش مردم می نهیم          در خیال انکه بنشیند و می بر خوان ما

نعمت دینی و عقبی ان تو ای نازنین                      ما از آن نعمت الله نعمت الله  آن ما

جانان

رفت آن جانان ما از دست ما                       ای دریغا دلبر سر مست ما

او برفت و پای او نگشوده ایم                      تا ابد زلفش بود پا بست ما

ما همه جا نیکی او گفته ایم                    او نخواهدآنچنان اشکست ما

چاره ای غیر رضا و صبر نیست            این زما چون تیر رفت از شست ما

در خیال اوست جان ما مدام                   در روان خواهد به او پیوست ما

بنده ساقی

بنده ساقی ما شو تا شوی سلطان ما               جان فدا کن تا شوی جانان ما ای جان ما

چشم صورت بین ببند و دیده معنی گشا                    تا ببینی بر سریر ملک دل جانان ما

گر گدای عشق باشی پادشاه عالمی                      حکم تو گردد روان گر تو بری فرمان ما

از نم چشم وغم دل نقل و باده می خوریم               الصلا گر عاشقی فرما بخور از خوان ما

حال ما پیدا شود بر سالکان صو معه                           گر جمال خود نماید شاهد پنهان ما

همدم جامیم و ساقی را حریف سر خشیم             ذوق اگر داری طلب کن صحبت رندان ما

مجلس عشق است و سید عاشق و معشوق او    این چنین بزمی بیابی گر شوی مهمان ما

موج

موج است و حباب و آب دریا                   هر چار   یکی بود بر ما

هم آب وحباب و موج مائیم                  دریا  داند اندر حقیقت ما

بنگر به یقین که جز یکی نیست           هم قطره وجو سیل و دریا

میدان که حجاب ماهم از ماست             ما را نبود  حجاب جز ما

از دیده ما ببین به تحقیق                   تا کشف شود حقیقت ما

بیگانه شوی ز هردو عالم                         گر زآنکه بود ترا سر ما

تا رسته نگردی از من وما                      سید نشوی تو واصل ما

دردمند

دردمندانیم و مانده بی دوا            همدم وهمدرد ما هم درد ما

غرق در دریای بی پایان شدیم              غیر ما دیگرنباشد آشنا

آبرو جویی بیا از ما بجو                        تا بیابی آب روی ما زما

رو فنا شو تا بقا یابی ز عشق             بینوا شو تا از او یابی نوا

بر در میخانه مست افتاده ایم      بی حجاب و فارغ از هردو سرا

از وجودو از عدم آسوده ایم                   باز رسته از فنا و از بقا

رند سر مستیم در کوی مغان        نعمت الله گر همی جویی بیا

کرم

ساقی به کرم نواخت ما را           خم خانه بریخت بر سر ما

ما جام حباب چون حبابیم                در است زما و ما ز دریا

عشق است که هیچ جا ندارد      هر جا می جم تو جام بیجا

در دیده مست ما توان دید              آن نور ولی به چشم بینا

آئینه از او وجود دارد                            او نیز به آئینه هویدا

با شمع جمال او که باشد                پروانه عقل بی سرو پا

رندیم و حریف نعمت الله                   هرگز نکنیم توبه حاشا

حباب

ما حبابیم و عین مادریا               نظری کن به عین ما در ما

بنده حضرت خداوندیم                به جمال و کمال بی همتا

آینه گر هزار مینگریم                در همه دیده میشود اسما

عالم از نور او شده روشن                نظری کن به دیده بینا

بر در او رو وخوشی بنشین         گر کنی میل جنت الماءوا

درد دردش بنوش وخوش می باش     تا بیابی تو ذوق بو دردا

عارفانه به نور او دیدم                   نعمت الله در همه اشیاء

چشم

چشم ما شد به نور او بینا                 نظری بکن به نور او در ما

آب این چشمه میرود هر سو               لاجرم سو بسو بود دریا

غرق بحریم وآب می جوئیم                 ما طلب کار او و او با ما

دردمندیم ودل خوشیم از آن     درد عشق است و جان بود در ما

ما خیالیم ودر حقیقت او                      هو معنا وفا نظر وامعنا

نور معنی نموده در صورت                  گنج اسما نهاده در اشیا

نعمت الله ازاوشده موجود                    نور او هم به او بود پیدا

آب و حجاب

ای اب حیات آب دریاب                         سرچشمه این سراب دریاب

جامی و شراب و جسم و جانی              این جام پر از شراب دریاب

دل سوخته ایم از آتش عشق                       جانا جگر کباب دریاب

جامی زحباب پر کن از آب                          آبی بخورو حباب دریاب

مائیم حجاب ما در این بحر                     آب است حجاب آب دریاب

دریاب حضور نعمت الله                       این نعمت بی حساب دریاب

اين همه علم كرده اي تحصيل

دل بما ده بيا دلي درياب              اين چنين حل مشكلي درياب

به خرابات رو خوشي بنشين           رند سر مست واصلي درياب

اين همه علم كرده اي تحصيل          زين همه علم حاصلي درياب

گر به كرمان همي روي ميرو                  خدمت مير عاقلي درياب

ور به بازار مي روي اي دوست             آن دكان دار جاهلي درياب

گرد بر گرد عارفان مي گرد                    اين چنين يار قابلي درياب

عاشقانه درآدر اين مجلس                        سيد رند كاملي درياب

رحمت خدا

خوش حضوری است بزم ما دریاب          هر چه می بایدت بیا دریاب

می جام فنا چه می نوشی                       ذوق خمخانه بقا دریاب

قدمی نه به خلوت درویش                       پادشه  همدم  گدا دریاب

در خرابات در  دردش نوش                   زان شفا خانه این دوا دریاب

قطره و موج و بحر و جو آبند                   عین ما را به عین ما دریاب

رند مستی اگر طلب کاری                         بر سر کوی او مرا دریاب

نعمت الله را به دست آور                           مظهر رحمت خدا دریاب

حباب

در عین حباب آب دریاب                            آن آب در این حباب دریاب

نقشی است خیال عالم ای یار        خوابی است تو هم بخواب دریاب

مستیم و خراب در خرابات                   این مست خوش خراب دریاب

مجموع حروف نقطه ای دان                          مجموعه آن کتاب دریاب

آئینه به نور اوست روشن                               مه بنگرو آفتاب دریاب

با ما بنشین خوشی در این بحر                    ما را بنگر حجاب دریاب

پرسی تو ز ذوق نعمت الله                         گفتیم تو را جواب دریاب

عین ما را بجو

آب ما می رود به جو دریاب                                  عین ما را بجو نکو دریاب

جام بستان و باده را می نوش                        خم می می نگر سبو دریاب

وام کن دیده ای ز اهل نظر                               او به او بین  و او به او دریاب

سخن پشت و رو بسی گفتند                      این سخن نیز پشت و رو دریاب

در سر زلف او پریشان شو                         جمع می باش و مو به مو دریاب

یک زمانی به چشم ما بنگر                      آب این چشمه سو به سو دریاب

جام گیتی نما به دست آور                                    نعمت الله را نکو دریاب

وجود مطلق حق

وجود مطلق الحق اوست دریاب                   مقید او و مطلق اوست دریاب

خیال باطلت دارد پریشان                      ببین مجموع راه حق اوست دریاب

توئی طالب توئی مطلوب فافهم               بگو از جان که صدق اوست دریاب

دل و دلدار جان ما همه اوست                 محیط و موج و رزق اوست دریاب

ار آن ما غرقه  دریای عشقیم                       روان جان مغرق اوست دریاب

به حق تحقیق شد ما را حقیقت                که موجود محقق اوست دریاب

شراب ناب بی غش نوش کردیم               زجامی کش مروق اوست دریاب

طلسم گنج عشق دوست مائیم                ولی مفتاح مغلق اوست دریاب

اگر سید انالحق زد به حق زد                     چو گویای انالحق اوست دریاب

در عین ما نظر کن

در عین ما نظر کن چشم پر آب دریاب                  جام شراب بستان آب و حباب دریاب

هر ذره ای که بینی جام جهان نمائیست              در طلعت چو ماهش تو آفتاب دریاب

او بی حجاب با تو تو در حجاب از اوئی     خوش خوش حجاب بردار آن بی حجاب دریاب

چون بلبلان سرمست بگذر سوی گلستان          چون عارفان کامل در گل گلاب دریاب

با ما درآبه دریا ما را به عین ما جو                 موج و حباب و قطره می بین و آب دریاب

در گوشه خرابات رندی اگربیابی                  با عاشقان نشسته مست و خراب دریاب

نور جمال سید بیدار اگر ندیدی                       نقش خیال رویش باری به خواب دریاب

بگذر ز حجاب خود پرستی

موج وحباب آب دریاب                  آن  آب در این حباب دریاب

ور آینه مه منور                                  نور رخ آفتاب دریاب

هر برگ گلی که رو نماید               در عارض او گلاب دریاب

با ساقی ما دمی در آور             ساغر بستان شراب دریاب

بگذر ز حجاب خود پرستی          معشوقه بی حجاب دریاب

نقشی که خیال غیر بندد             باشد اثری ز خواب دریاب

گنجیست وجود نعمت الله          آن گنج در این خراب دریاب

ساغر

ساغر پر شراب را دریاب                          آب نوش وحباب را دریاب

چیست نقش خیال  جمله حجاب      بی حجاب این حجاب را دریاب

آفتاب است و ماه خوانندش                       ماه بین آفتاب را دریاب

همه عالم سراب و ما سر آب                  سر آب و سراب را دریاب

دل صاحبدلان بدست آور                         جمع ام الکتاب  را دریاب

کار خیر است عشق  و می خواری             کار خیر و ثواب را دریاب

در خرابات نعمت الله جو                       رند مست و خراب را دریاب

جام وشراب

صورت ومعنی ما آب وحباب                خود که دارد این چنین جام و شراب

ما ز دریائیم و دریا عین ماست                      می نماید موج ما ما را حجاب

جز یکی در هر دوعالم هست نیست    ورتو گوئی هست می بینی به خواب

بسته رو بندی زنور روی خود                        آفتاب است او ولیکن مه نقاب

جامی از می پر زمی بستان بنوش                 تا ببینی خوش حبابی پر زآب

ساقی ار بخشد تو را خمخانه ای              شادی او نوش میکن بی حساب

در خرابات مغان دامن کشان                       نعمت الله میرود مست وخراب

حساب

ساقیی دیدیم مستانه به خواب          جام می بخشید ما را بی حساب

چون شدم بیدار من بودم نه او             آنکه در خوابش بدیدم بی حجاب

بسته ام نقش خیالش در نظر                      آفتابی رو نمود ه مه نقاب

در خیال خواب باشد روزوشب      هر که بیند این چنین خوابی به خواب

غیر او در بحر ما از ما مجو                         گفتمت والله اعلم بالصواب

عین ما می بین به عین ما چوما             بر کف ما چون حبابی پر از آب

در خرابات جهان موجود نیست       همچو سید عاشقی مست و خراب

نقاب

آفتابی رو نموده مه نقاب                    مه نقابی می نماید آفتاب

موج دریائیم و دریا عین ما              عین ما بر عین ما باشد حجاب

جمله عالم در محیط عشق او            نزد ما باشد حبابی پر از آب

غیر او در عمر خود گردیده ای        دیده ای نقش خیال او به خواب

نعمت الله در خرابات مغان            او افتاده دیدمش مست و خراب

آفتاب

چیست عالم سایه بان آفتاب                تن بود چون سایه و جان آفتاب

نور عالم شمس دینش خوانده اند        سر این دریاب و می خوان آفتاب

از برای نزل بزم عاشقان                        جام زرین است برخوان آفتاب

آفتاب حسن او عالم گرفت                           تا قیامت باد تابان آفتاب

نور روی نعمت الله دیده ام                           می نماید در نظر آن آفتاب

آب وحباب

با تو گویم که چیست جام شراب       به مثل نزد ما چو آب وحباب

خوش بیا سوی ما در این دریا             عین ما را به عین ما دریاب

موج ودریا یکی است تا دانی           نظری کن به چشم ما در آب

صورت و معنی ای که می نگرم      سبب است و مسبب اسباب

هر که گوید که غیر او دیدم                دیده نقش خیال او در خواب

آفتاب است و ماه گویندش             نور مهر است و نام او مهتاب

نعمت الله خدا به من بخشد            یافتم خوش عطائی از وهاب

مجمع البحرین

مجمع البحرین جام است و شراب      این شراب و جام آب است و حباب

غرق دریایی و تشنه . ای عجب                 بر سر آبی و میجویی سراب

نقش او دارد کزاو دارد نصیب               هر خیالی را که میبینی به خواب

چشم ما روشن به نور روی اوست                در نظر داریم ازآن رو آفتاب

چون حجاب او نمی دانم جز او              روزو شب میبینم او را در حجاب

حرفی از اسرار جد ما بود                             معنی مجموعه ام الکتاب

نعمت الله در خراباتش طلب                 همدم جام می و مست و خراب

دریا

درآباما دراین دریا وخوش بنشین به چشم ما    به عین ما نظر می کن ببین ماراردراین دریا

اگر موج است اگر قطره به عین ما همه آب است               وگرتو آبرو جویی بجو از آبروی ما

بهشت جاودان ما سرابستان میخانه                       هوای جنت ار داری درآ در جنت الماوا

به نور آفتاب او همه عالم منور شد       نگر هر ذره ای روشن که خورشیدی است مه سیما

اگر گویی کرم فرما مرا جائی نشانی ده            نشان ونام را بگذار و میجو جای آن بی جا

بلا بالا گرفت امروز ار آن بالا که میدانی             چوخوش باشد بلای ما اگر باشد از آن بالا

حریف نعمت الله شو که یار رند سرمست است     به نور اونظر میکن ببین یکتای بی همتا

هویت

به هویت چو اوست با اسما             آن هویت طلب کن از اشیا

از هویت خبر اگر داری                           به هویت خدا بود با ما

گر چه آب روان بود در جو                      بخور آبی ولیکن از دریا

دامن خود بگیرو خوش بنشین         تا به کی میروی تو جا از جا

با تو مقصود تو است هم خانه              در بدر میروی کجا و چرا

از خودی بگذر و خدا را جو                 چند باشی مقید من و ما

همچو سید از این و آن بگذر                تا بیابی مراد هر دو سرا

جمال بی مثال او

اگرآیی دراین دریابیابی آبروی ما                   بیا بی آبروی ما اگرآیی دراین دریا

رها کن دی و هم فردا بیا امروز دریابش   بیا امروزدریابش رها کن دی و هم فردا

ندارم با کسی پروا بجزباساقی مستان  بجز ساقی مستان ندارم با کسی پروا

بودمجموعه اسما هرآن حرفی که میخواندم             هر ان حرفی که میخوانم بود مجموعه اسما

نماید در همه اشیا جمال بی مثال او        جمال بی مثال او نماید در همه اشیا

درآدر میکده تنها حریف نعمت الله شو      حریف نعمت الله شو درآدر میکده تنها

خبر دارم ز او ادنا  بجان سید عالم             به جان سید عالم خبر دارم زاو ادنا

عین دریا

عین دریائیم و دریا عین ما                           نیست مارا ابتدا و انتها

بر درمیخانه مست افتاده ایم           خانه ما خوشتر است از دو سرا

بینوایان خوش نوایی یافتند               بینوا شو گر همی خواهی خدا

گفته ی مستانه مارا بخوان           عاشقانه خوش سرودی می سرا

درد مندیم و دوای درد ماست                 درد ما هم درد ما باشد دوا

سر به پای خم می بنهاده ایم          بی حجاب ای عارف عاشق بیا

در طریقت خرقه ایی پوشیده ایم                 دست ما و دامن آل عبا

نعمت الله ساقی و ما رند مست            گو بیا یاری که دارد ذوق ما

در همه عالم به چشم ما ببین                     سیدت آئینه گیتی نما

ما و او

فلولاه و لولانالما کان الذی کانا                       اگر نه ما واوبودی نبودی این وآن جانا

فاناعبده حقاوان الله مولانا                         حقیقت بنده اوئیم وسلطان است او مارا

وانا عینه فا علم اذا اما قلت انسانا      یکی عین است ودونامش یکی موج ویکی دریا

فلا تحجب به انسان فقد اعطاک برهانا            برون آاز حجاب خود نگر بر هان ما پیدا

فاعطیناه ما یبدی به فینا واعطانا                   عطا کردیم او و شد این مشکلت حلوا

فصا را لامر مقسموما با یاه وایانا                   بهم پیوسته می باید که پیدا شود اینها

فاحیاه الذی یدری بقلبی حین احیانا   چه خوش حییی که میبخشد حیات او حیات ما

و کنا فیه اکوانا واعیاناوازمانا                   همه بودیم در ذاتش که پیدا گشته ایم اینجا

ولیس بدایم فینا ولکن ذاک احیانا                     نباشد حال ما دایم بود حق دایما باما

بنور مهر ومه بنگر که هردو نعمت الله اند     زهر دو روز و شب روشن ببین دردیده بینا

آشنای بحر

گر بيابي آشناي بحر ما                     باز پرس احوال ما از آشنا

عين ما جوئي به عين ما بجو            جز به عين ما نيابي عين ما

هر كه او در عشق او فاني شود           از حيات عشق او يابد بقا

دردمندي كاو بود همدرد ما                هم ز درد  درد  دل يابد دوا

نقش مي بندم خيالش در نظر      گشته روشن چشمم از نور لقا

در خرابات مغان مست و خراب         باده مي نوشيم دايم بي ريا

نعمت الله را نهايت هست نيست               كي بود بي ابتدا را انتها

هو معنا

هو معنا و فانظروامعنا                                       انه ظاهرا بنا فینا

ما خیالیم و در حقیقت او                          ما حبابیم و عین ما  دریا

هر که بینی و هر چه میبینی           می و جام است و صورت و معنا

شاهدی در هزار جامه نگر                            نظری کن به دیده بینا

ساغری از می است و پراز می              گر طلب می کنی بجو از ما

دور رندان ما است باز امروز                      فارغ از دی و ایمن از فردا

رند مستی چو نعمت الله نیست            گر تو گویی هست هان بنما

عقل

عقل برو برو برو عشق بیا بیا                           راحت جان و دل توئی دور مشو زپیش ما

داروی درد عاشقی هست دوای درد ما           نیست به نزد عاشقان خوشتر ازاین دوا دوا

کشته تیغ عشق اوزنده دلی است جاودان   بنده خویش اگر کشد نیست به خواجه خونبها

مست و خراب وساکنم بر سر کوی می فروش           زاهد و کنج صومعه او به کجا و ما کجا

جام جهان نمای ما آینه جمال او                                  جام جهان نمانگر روی به آینه نما

هر که گدای او بود پادشه است بر همه                    شه چه بود که پادشه بر در او بود گدا

سید مست ما سزد بنده بندگی او                            حضرت او از آن ما جنت و حوریان ترا

صوفی

صوفی صافی است در عین صفا                       می نماید نور او او رابه ما

ذره ای از آفتاب نور او                          نیست خالی در همه ارض و سما

نقطه نقطه دایره پیموده است                             وصل کرده ابتدا با انتها

جامع مجموعه ام الکتاب                                  مظهر ذات و صفات کبریا

سیدم مست است و جام می به دست     گر تو رندی باده می نوشی بیا

موج

موج و  دریا آب باشد نزد ما                              لاجرم باشد حجاب ما زما

غرقه دریای بی پایان شدیم                               غیر ما دیگر نباشد آشنا

آبرو میجویی بیا از ما بجو                                    تا بیابی آب روی ما زما

رو فنا شو تا بقا یابی ز عشق                         بینوا شو تا تا از او یابی نوا

بر درمیخانه مست افتاده ایم                        بی حجاب و فارغ از هردو سرا

از وجود و از عدم آسوده ایم                                   باز رسته از فنا و از بقا

رند سر مستیم در کوی مغان                        نعمت الله گر همی خواهی بیا

دنیا

قدمی نه در آ در این دنیا                 عین ما جو به عین ما از ما

هر که با ما نشست از ما شد           بلکه گر قطره بودشد دریا

نظری کن حباب و آب نگر            یک وجود است این وآن اسما

دیده عالم است از او روشن             می نماید چو نور در اشیا

آینه صد هزار میبینم                          در همه روی او بود پیدا

ذوق ما را نهایتی نبود                        ابتدا نیست و انتها آنجا

شعر سید به ذوق می خوانش       چه کنی قول بو علی سینا

فقر

فقر ما خوش تر ز ملک پادشاه             ما و درویشی و درویشی ما

فقر سلطانی است .سلطانی است فقر                پادشه درویش و درویش پادشا

بینوایی ما و ذوق نیتی                          باز پرس از عاشقان بینوا

عاشق ومستیم در کوی مغان             دینی و عقبی کجا و ما کجا

بی خودم من بی خودم من بی خودم         با خدایم با خدایم با خدا

جام در و درد او درمان دل                نوش کن جامی که تا یابی  دوا

نعمت الله مست و می نوشد مدام                در خرابات فنا جام بقا

آئینه گیتی نما

روشن است آینه گیتی نما             می نماید نورچشم ما به ما

کون جامع جامع قران تمام                   مظهر ذات و صفات کبریا

غایت او غایت هر غایت است              کی بود بی ابتدا را انتها

رو فنا شو تا بقا یابی از او                   بلکه بگذر از فنا او از بقا

آبروی خویش و بیگانه بود                هرکه او با بحر ما شد آشنا

در همه حالی خدا با من بود             لاجرم من با خدایم با خدا

بنده را از حضرت سید طلب               نعمت الله از علی مرتضی

خواجه

بسر خواجه کلان که مرا                 نبود میل به کلاه شما

دینی و آخرت نمی طلبیم            این و آن از کجا و ما کجا

حالی امروز را غنیمت دان           دی گذشت ونیامده فردا

گوش کن گفته های مستانه    چه کنی قول بو علی سینا

در خرابات مست میگردم            گر حریف مسنی بیا آنجا

سر زلف نگار در دستم             با خیالش همی پزم سودا

نعمت الله چو آینه روشن                  می نماید بما به خدا

چشم

چشم ما شد به نور او بینا                 نظری بکن به نور او در ما

آب این چشمه میرود هر سو               لاجرم سو بسو بود دریا

غرق بحریم وآب می جوئیم                 ما طلب کار او و او با ما

دردمندیم ودل خوشیم از آن     درد عشق است و جان بود در ما

ما خیالیم ودر حقیقت او                      هو معنا وفا نظر وامعنا

نور معنی نموده در صورت                  گنج اسما نهاده در اشیا

نعمت الله ازاوشده موجود                    نور او هم به او بود پیدا

Read Full Post »

تا باد چنين بادا

رنديم و دگر مستيم تا باد چنين بادا                     توبه همه بشکستيم تا باد چنين بادا

چون قطره از اين دريا ديروز جدا بوديم                           امروز بپيوستيم تا باد چنين بادا

عقل از سر ناداني درد سر ما ميداد                      عشق آمدو وارستيم تا باد چنين بادا

ما دست بر اورديم در پاش سر افکنديم                 مستانه از آن دستيم تا باد چنين بادا

زنار سر زلفش افتاده به دست ما                              زنار چنان بستيم تا باد چنين بادا

آن رند خراباتي رندانه حريف ماست                 او سر خوش و ما مستيم تا باد چنين بادا

ما سيد رندانيم با ساقي سر مستان                      درميکده بنشستيم تا باد چنين بادا

هر چه گفتيم عيان شود به خدا

هر چه گفتيم عيان شود به خدا                 پير ما هم جوان شد به خدا

در ميخانه را گشاد يقين                         ساقي عاشقان شود به خدا

هر چه گفتيم همه چنان گرديد            هر چه گوييم همان شود به خدا

از سر ذوق اين سخن گفتم                  بشنو از من که آن شود به خدا

آينه پيش چشم مي ارم                           نور آن رو عيان شود به خدا

باز علم بديع مي خوانم                           اين معاني بيان شود به خدا

گوش کن گفته خوش سيد                       اينچنين آنچنان شود به خدا

دايم با خدا

نعمت الله است دايم با خدا                              نعمت از الله کي باشد جدا

در دل و ديده نديدم جز يکي                         گر چه گرديديم بسي دردوسرا

ميل ساحل کند بحري چو شد                           غرقه در درياي بي پايان ما

ما نوا  از بينوايي يافتيم                                       گر نوا جويي بجز از بينوا

از خدا بيگانه اي ديديم نه                              هر که باشد هست با او آشنا

سروري خواهي بر آبرو دار عشق                              کز سردار فنا يابي بقا

سيد سر مست اگر جويي حريف                      خير مستانه به ميخانه درآ

آل عبا

عارفي کو بود ز آل عبا                               خواه گو خرقه پوش و خواه قبا

جان معني طلب نه صورت تن                            تن بي جان چه ميکند دانا

باده مي نوش وجام را مي بين                                تا تن وجان تو بود زيبا

گر چه حق ظاهر است کي بيند                                  ديده دردمند نا بينا

احمق است انکه ما و حق گويد                      مرد عاشق نگويد اين حاشا

يک وجود است و صد هزار صفت                    به وجود است اين دويي يکتا

مي وحدت ز جام کثرت نوش                            نيک درياب اين سخن جانا

ما و کعبه حکايتي است غريب                     رند سر مست و جنت الماوا

قطره و بحرو موج و جو آبند                        هر چه خواهي بجو  ولي از ما

نعمت الله را بدست آورد                                   با خدا  باش با خدا  بخدا

همه عالم

همه علام تر او او ما را                                طلب او کن و بجو ما را

سر زلفش به دست  ما  افتاد                     مي نمايند مو به مو مارا

غرق بحريم تا نپنداري                              تشنه جوياي آب جو ما را

ما خراباتيان سر مستيم                      هر چه خواهي بر و بگو ما را

ديده تو شود به ما  روشن                           گر ببيني به نور او ما را

همه از خم وحدتش مستقيم                    جام مي آن تو سبو ما را

نعمت الله رند سر مست است          مي کشد  باز سو به  سو  ما را

ياردل

اي يار دل يار بدست ار خدارا                      زاين بيش دل خسته ميازار خدا را

مستيم وخرابيم و سر از پاي ندانيم            اي عقل رها کن من و دلدار خدا را

خوش اب حياتي است اگر تشنه ابي       جامي ز مي عشق بدست ار خدا را

گر يک سرو موئيست حجاب تو در اين ره          بردار حجاب خود و مگذار خدا را

هر چيز که داري به امانت به تو دادند                    تو نيز اميمانه نگهدار خدا را

عشق آمدو گفتا دهم کام تو گفتم                  تاخير مکن يار در اين کار خدا را

گر جان عزيزت طلبد سيد مستان                شکرانه بنه بر سر و بسپار خدا را

ساقي

بيا اي ساقي رندان خدا را                   که مشتاقند سر مستان خدا را

اگر خرقه نميگيري گروگان                      بده جامي به درويشان خدا را

طبيب درد منداني نظر کن                       که دارم درد بي درمان خدا را

برو اي عقل سودايي چه جويي              ز جان بي سرو سامان خدا را

ز سر مستان مجلس ذوق ما پرس           که کم دانند هشياران خدا را

خرابات است و ما مست وخرابيم            حريف مست ميخواران خدا را

نباشم يک دمي بي نعمت الله                  چو پيدا ديدم و پنهان خدا را

ديده ايم تو را

ما به عين تو ديده ايم تو را                    وز همه برگزيده ايم تو را

عاشقانه يگانه در شب و روز           در کش خود کشيده ايم تو را

نور چشمي ودر نظر داريم                 ما به عين تو ديده ايم تو را

به وجود آفريده اي ما را                        به ظهور اوريده ايم تو را

نعمت الله را فروخته ايم                    به بهايش خريده ايم تو را

خوش درآ

رند مستي جودمي بااوبرآ                                از در ميخانه ما خوش درآ

مجلس ما را غنيمت مي شمر               ز آنکه اينجا خوشتر از هر دو سرا

جام مي بستان و مستانه بنوش              قول ما مي گوسرودي مي سرا

خوش خراباتي و خم مي سبيل            ما چنين مست و تو مخموري چرا

آب چشم ما روان بروي ما ست                        باز مي گويندبا هم ماجرا

ماه من امشب برامد خوش خوشي              تو بيا تا روز امشب خوش برا

نعمت دنيا و عقبي آن تو                                 نعمت الله از همه عالم مرا

ذوق

ذوق اگر داري دراين دريا درآ                        عاشقانه خوش بيا با ما برا

گر بيابي گوشه ميخانه اي                   کي کني رغبت به ملک دو سرا

جمله درها به تو بگشوده اند                  تو ز هر بابي مي خواهي در ا

جنت و حوري از آن زاهدان                     تو زهر بابي که ميخواهي در ا

همچو سيد در خرابات مغان               عاشقانه خوش سرودي مي سرا

ظهور سلطنت عشق

ظهورسلطنت عشق اوست دردوسرا      در اين سراقدمي نه درآن سرابه سرا

چو اوست دردو سراغير او نميبينم     منم که از دل وجان عاشقم به هردو سرا

جمال اوست که در ايينه نمايد روي          نظر به ديده ما کن ببين به شاه و گدا

مدام همدم جام شراب خوش باشد             بيا وهمدم ماشو دمي به ذوق بيا

دلم به کوشه ميخانه ميکشد هردم               چنانکه خاطر زاهد به جنت الماوا

به سوي ما نظري کن به چشم ما بنگر           که عين ماست کزاوابرو دهد ما را

به نور ديده سيد کسي که اورا ديد                  به هر چه مي نگرد نور اوبود پيدا

نور تجلي

نور تجلي او ساخت منور مرا                       صورت او شد پديد كرد مصور مرا

پير خرابات عشق داد مرا جام مي                  ساقي رندان خود كرد مقرر مرا

عقل دمي دور شو از بر رندان عشق      مستم و هشيار تو نيستي درخور مرا

مجلس تو آن تو مجمع من آن من                   فكر پريشان تو را زلف معنبر مرا

عاشق ومعشوق عشق  هر سه بر ما يكي است              در دو جهان هست ونيست جز يك ديگرمرا

ذات زروي صفات  گشته به من اشكار        عشق براي ظهور ساخته مظهر مرا

بنده هر سيدم سيد هر بنده ام                       حكم خرابات داد خواجه قنبر مرا

خار بي کنگر

خار بي کنگر چه کار ايد مرا                     راه بي رهبر چه کار ايد مرا

گرنباشد مرتضي با من رفيق                    خدمت قنبر چه کار ايد مرا

عيسي مريم همي جويم به                      بندگي خر چه کار ايد مرا

گر نه سر باشد فداي پاي او                   درد سر بر سر چه کار ايد مرا

خوشتر از مشک است بوي يار من         مشک يا عنبر چه کار ايد مرا

خم مي دارم مدام از حضرتش                 جام يا ساغر چه کار ايد مرا

بندگي سيدم چون پيشواست                     خدمت سنجر چه کار ايد مرا

يار من

يار من بي يار کي ماند مرا                           خسته بي تيمار کي ماند مرا

گر چه بيمارم ولي دارم اميد                           کو چنين بيمار کي ماند مرا

شاد مانم گرچه غمها مي خورم                  غم خورم غمخوار کي ماند مرا

من چنين مخمور و اومست وخراب                         بر در خمار کي ماند مرا

کار بيکاري است کارعاشقان                         عشق او بي کار کي ماند مرا

سر پر از سودايم و کيسه تهي                             بر سر بازار کي ماند مرا

گر نباشد صدق من صديق وار                            سيدم در غارکي ماند مرا

از ازل

از ازل او تا ابد خواند مرا                                يار من محروم كي ماند مرا

من به غير او نكردم التفات                                  حضرت او نيك ميداند مرا

عاقبت تاج سر شاهان شوم                               گر به خاك راه بنشاند مرا

يك نفس بي او نخواهم زد دگر                       تا دمي از خويش بستاند مرا

رو بدان درگاه دارم روزو شب                              از در خوديار كي راند مرا

تا ز من يابند مردم بهره ها                             چون درخت ميوه افشاند مرا

نعمت الله رانداند هيچ كس                                در همه عالم خدا داند مرا

آزارمردم

گر بيازارد مراموري نيازارم اورا                        خود کجا آزار مردم اي عزيزان من کجا

نزد ما زاري به از آزار بي زاري مباش                         تانگيرد بر سر بازار آزاري تو را

در طريقت هر چهفرمايي بجان فرمان برم                     ماجرابگذار با ما جرا آخر چرا

کفر باشد در طريق عاشقان آزار دل                      گر مسلماني چرا آزار ميداري روا

در جهان بي خودي من نعمت الله يافتم         گفت فاني شو که يابي سيد ملک بقا

فاني

فاني درديم وفاني بي فنا                                            باقي عشقيم وباقي از بقا

نه اثر مارا ز ذات واز صفات                                                نه خبر از مبتدا  وز منتها

نه اميد وصل و نهبيم فراق                                               نه غم در دو نه شادي دوا

در محيط عشق او مستغرقيم                                          بر کجايي اي برادر بر کجا

از وجود واز عدم آسوده ايم                                          حق و باطل دعوي و معني ترا

عاشق و معشوق پيش ما يکي است                     جز يکي خود نيست در هردو سرا

نعمت اللهم به هر جا که روم                                                 با خدايم با خدايم با خدا

دار فنا

هر که ايد بر سر دار فنا                                        يابد از دار فنا دارالبقا

خدمت منصور از آن سردار شد                       ذوق سرداري اگر داري بيا

قل هو الله احد مي خواند مدام                      چون موحد در خلا و در ملا

ما در اين  دريا خوشي افتاده ايم                    ما ز درياييم ودر يا عين ما

دردمندي را که باشد درد دل                             در و درد دل  بود او را دوا

بر خلوت سراي مي فروش                          ساکنيم و فارغ از هر دو سرا

سيديم وبنده سلطان خود                      ما جميم و جام ما گيتي نما

ماه

هر شبي چون ماه مي بينيم ما                              آفتابي مي نمايد مه لقا

چشم ما از نور او خوش روشن است                        ديده ايم ائينه گيتي نما

يک زمان با ما در اين دريا نشين                  عين ما مي بين به عين ما چو ما

خواجه محبوبست وميگوي محب                  پادشاه است و او مي خواني گدا

از فنا و از بقا آسوده ايم                                              فارغيم از ابتدا و انتها

عاشقان را ذوق بادابر مزيد                             مستجاب است اين دعا نزد خدا

نعمت الله هيچ مي داني که کيست                                      يادگار انبياء و اوليا

در بلا

مبتلايي ديدمش خوش در بلا                   گفتمش خواهي بلا گفتا بلي

از بلا چون کار ما بالا گرفت                            جان ما جويد بلا از مبتلا

بينوايان را نوايي ديگر است                   خوش نوايي مي طلب از بينوا

آبرو جويي در اين دريا در ا                  عين ما مي جو به عين ما چو ما

در و  دردش عاشقانه نوش کن                     تا ز در و درد دل  يابي دوا

در محيطي بي کران افتاده ايم                         نيست مارا ابتدا و انتها

نعمت الله ساقي و ما رندمست                           با حريفان در خرابات فنا

مجلس خاص

مجلس خواص اوست حضرت ما                 الصلا هر كه عاشق است صلا

در خرابات خلوتي داريم                             به از اين كه در جهان دارد جا

عاشق ومست ورند واوباشيم                            زاهدي از كجا و ما زكجا

مدتي شد كه بيخوديم ز عشق                         با خدائيم با خدا به خدا

ما بلا را به جان خريداريم                              گر چه هستيم  مبتلاي بلا

دردمنديم ودرد درمان است                        خوشتر از درد دل كجا ست دوا

جرعه جام نعمت الله نوش                              تا بيابي تو ذوق مستي ما

الصلا

اين حضور عاشقان است الصلا                              صحبت صاحبدلان است الصلا

يار با ما در صماع معنوي است                              گر نظر داري عيان است الصلا

در سماع عشق رقصانيم باز                                 اين معاني را بيان است الصلا

حضرت مستان خاص الخاص ماست                         مجلس آزادگان است الصلا

هر که را ذوقي است  گو در نه قدم                      جان سيد در ميان است الصلا

عشق تو

عشق تو بلا ومبتلا ما                                      پيوسته خويشم در بلا

مستيم مدام درخرابات                                      رندانه حريف اوليا ما

در بحرمحيط غرق گشتيم                           موجيم و حباب عين ماما

بيگانه  نه ايم و اشنا ئيم                            با  خويش شديم آشنا ما

بر دار فنا قدم نهاديم                                   باقي مائيم  از اين فنا ما

چون مائي ما نماند با ما                        مائيم شما و هم شما ما

از دولت بندگي سيد                                    گشتيم قبول  کبريا ما

نانوشته

نانوشته حرف مي خوانيم ما                               اين کتابت نيک ميدانيم ما

مخزن اسرار او ما يافتيم                                          نقد گنج کنج ويرانيم ما

ما به او علم لدني خوانده ايم                       اينچنين علم خوشي خوانيم ما

در خرابات مغان مست وخراب                              ساقي سرمست رندانيم ما

علم اسما سر بسر ما يافتيم                             اينچنين علمي نکو دانيم ما

دل به دلبر جان به جانان داده ايم                           دلبرو دل جان و جانانيم ما

درد درد عشق او نوشيده ايم                               همدم اين درد و درمانيم ما

خانه دل خلوت خالي اوست                                 غير او در خانه کي مانيم ما

خوش حبابي پر کن از اب حيات                                 نعمت الله را بجو آنيم ما

غرق اب

غرق اب واب را جوييم ما                                    آب را روي ما ز ما جوييم ما

صورت و معني و جام ومي مدام                      هر چه جوييم از خدا جوييم ما

خم مي در جوش و ماست وخراب                     جامي از غيري چرا جوييم ما

گنج عشقش دردل ويران ماست                       غير اين گنجي كجا جوييم ما

از بلا چون كار ما بالا گرفت                                      مبتلا ئيم وبلا جوييم ما

چشمه آب حيات است در نظر                             خضر وقت و آشنا جوييم ما

نعمت الله چون ز ما يابد نوا                                      كي نوا از بينوا جوييم ما

نور او

نور او در ديده مردم خوشي ديدم ما                         روي مردم را به نور چشم اوديدم ما

شخص وسايه دو نمايد درنظر اما يكي است            دو كجا بينيم چون از اهل توحيديم ما

غير نور روي او در ديده ماهست نيست                 هرچه رو بنمود از آن روباز پرسيديم ما

زآفتاب حسن او عالم همه روشن شد              كسي نديده اينچنين نوري و نشنيديم ما

ساقي مستيم وميخانه سبيل ما بود          مي بهر رندي كه دل ميخواست بخشيديم ما

موبه مو زلف سياهت ما بدست آورده ايم           گيسوي خوش بافته بردست پيچيديم ما

درخرابات مغان با نعمت الله همدميم                    عاشقانه جام مي از ذوق نوشيديم ما

جام گيتي

جام گيتي نماست سيد ما                          جان وجانان ماست سيد ما

ديني و آخر طفل ويند                                    سيد دو سراست سيد ما

سيد ما محمد است به حق                            که رسول خداست سيد ما

خوش فقيري غني است از عالم                 هم غني از غناست سيد ما

نقد گنجينه حدوث و قدم                                  دارد و بينواست سيد ما

اوليا تابعند و او متبوع                                        سيد انبياست سيد ما

راحت جان دردمندان است                               درد دل را دواست سيد ما

مظهر اسم اعظمش خوانم                      حضرت مصطفي است سيد ما

فرغم از فنا به دولت او                                    شاه دار بقاست سيد ما

سيد عالم است اين سيد                         بر همه پادشاه است سيد ما

نعمت الله نصيب از او دارد                                والي اوليا است سيد ما

درد بي درمان

صد دوا بادا فداي درد بي درمان ما                     درد دردش نوش کن گرمي بري فرمان ما

خون دل در جام ديده عاشقانه ريختيم                    بر اميد انکه بنشيند دمي بر خوان ما

خانه خالي کرده ايم وخوش نشسته بر درش        غير او را نيست بارش در سرابستان ما

دل حياط جاوداني يافته از عشق دوست                 همدم زنده دلان شو تا بداني جان ما

در ميان ما واو غيري نمي ايد بکار                                    ما از ان دلبريم و دلبرما زان ما

درد درد او دواي درد ما باشد مدام                    عشق او گنجي است در کنج دل ويران ما

آشناي نعمت اللهيم وغرق بحر او                            ذوق اگر داري درآدر دربحر بي پايان ما

پادشاهي

پادشاه وپادشاهي ما ودرويشي ما                       عاقلان وآشنايان ما وبي خويشي ما

در ميان عشق بازان ما کميم از هر کمي             از کمي ماست در عالم همه بيشي ما

خواجه گر دارد غنا دارد غنايي بر غنا                   از غناي خواجه خوشتر فقر درويشي ما

بنده دلريش سلطانيم ومرهم وصل او است     عاقبت رحمي کند سلطان به دل ريشي ما

صورت سيد که ديدي آخرش خواني رواست               معني او رانگر درياب اين پيشي ما

مشک

مشک چبود شمه اي از بوي ما                                 کيست عنبر واله گيسوي ما

آب چشم ما بهر سومي رود                                 هم ز چشم ماست آب روي ما

صبحدم باد صبا خشبو رود                                      مي برد گردي ز خاک کوي ما

تا قبول حضرت سليمان شديم                                شاه ترکستان بود هندوي ما

غرق درياييم اگر تو تشنه ايي                              آب مي جويي قدم نه سوي ما

عود دل در مجمر سينه بسوخت                            بزم ما خوشبو شده از بوي ما

عاقلان را گفتگوي ديگر است                              قول عشاق است گفت گوي ما

عيد قربان است وطويي ميکنيم                           جانهاي قربان شده در طوي ما

سيديم وعاشقان را بنده ايم                                     لاجرم عالم بود انجوي ما

عود

جان چو عود است و دل چو مجمر ما                 آتشش نور عشق دلربا

آفتاب سپهر جان وجهان                                  پرتوي دان زراي انور ما

نهر آب حيات و عين زلال                         قطره ايي دان ز حوض کوثر ما

گوهر تيغ مهر روشن راي                            ذره اي باشد ان ز خنجر ما

آنکه سلطان خلوت جان است                        بنده وار ايستاده بر در ما

عرصه کائنات ومافيها                            خطه ايي دان ز ملک کشور ما

دامن ما دوست ما پس از اين                       چونکه آمد بخود فرو سرما

ما نه مائيم ما همه اوئيم                                    اوئي او شده برابر ما

سيدي از ميانه چون برخاست                    خواجه وبنده شد يکي بر ما

چيست عالم

چيست عالم شبنمي از بحر ما                       کيست آدم عارفي در شهر ما

هر کجا بکري است در دار وجود                             از سر مهر امده در مهر ما

دهر جز نقش خيالي بيش نيست                    بگذر از دهرو طلب کن دهر ما

عقل زهر است اي پسر پازهر عشق                        زهر بگذار وبجو پازهر ما

رحمت ما بر غضب پيشي گرفت                         لطف ما مستور کرده قهر ما

غير ما در بحر ما ديگر مجو                                خود کجا غيري بود در بحر ما

نعمت الله نعمتي دارد تمام                               جمع کرده اين همه از بهر ما

خوش آب حياتيست

خوش آب حياتيست روان در نظر ما                     عالم همه سير آب ده از رهگذر ما

از ديده ما آب روان است به هر سو                                اميد که جاويد بماند اثر ما

عمريست که در گوشه ميخانه مقيميم              رندان همه سرمست فتاده به در ما

ما غرق درياي محيطيم چو ماهي                    ما را تو به دست آورو مي جو خبر ما

سودا زده زلف پريشان نگاريم                             تا از سر آن زلف چه آيد به سر ما

خوش نقش خيالي است  در اين خلوت ديده           روشن بتوان ديد ببين در نظر ما

هر ميوه که در جنت  اعلا نتوان يافت                       از نهمت الله طلب و از شجر ما

ما بنده درويشيم

ما بنده درويشيم  شاها نظري فرما                     صاحب نظري شاها ما را نظري فرما

آنجا که مقام توست ما را نبود باري                      باري زسر احسان اينجا نظري فرما

تو ناظرو منظوري ما آينه روشن                                    در آينه روشن جانا نظري فرما

ما از نظر لطفت  داريم بسي اميد                            نوميد مکن ما را حالا نظري فرما

در هر چه نظر کرديم نور تو دران ديديم                با عقل از آن گفتيم :اشيا نظري فرما

اي موسي بن عمران ذاتش نتواني ديد                 در عين همه بنگر اسماءنظري فرما

با سدي سرمستان  داري نظري شاها                        از بهر دل سيد ما را نظري فرما

خوش چشمه آبي

خوش چشمه آبي است روان در نظر ما                      سيراب شده خاک در از رهگذر ما

از ديده ما آب روان است به هر سو                                       اميد که جاويد بماند اثر ما

ما آب حياتيم و روانيم به هر سو                               سرسبزي باغ خضر است از گذر ما

ميخانه ما قبله حاجات جهان است                             شاد که جهاني به سر ايد به درما

نوريست که از ديده مردم شده پنهان                              روشن بتوان ديد ولي در نظر ما

مستيم ونداريم خبر از همه عالم                               اين است خبر هرکه بپرسد خبر ما

در آينه ديده سيد نظري کن                                            تا باز نمايد بتو روشن به سر ما

دل

دل ما گشته است دلبر ما                              گل ما بيحد است و شکر ما

ما هميشه ميان گل شکريم                             زان دل ما قويست در بر ما

زهره باشد حوادث فلکي                                    گر بگردد به گرد لشکر ما

ما به پري پريم سوي فلک                         زانکه اصلي است اصل گوهر ما

نعمت الله نور ديده ما است                            سايه اش کم مبادا به سر ما

جام گيتي نما

جام گيتي نما ست اين دل ما                              خلوت کبرياست اين دل ما

در دل ما جز اومي گنجد                               روز و شب با خداست اين دل ما

کنج دل گنج خانه شاه است                               مخزن پادشاست اين دل ما

ما و دل هر دو خواجه تا شانيم                          يار و همدرد ماست اين دل ما

دردمنديم ودرد مي نوشيم                                درد دردش دواست اين دل ما

در خرابات عشق دل گم شد                           تو چه داني کجاست اين دل ما

نعمت الله از دل ما جو                                                که بدوآشناست اين دل ما

دل ما

جامي است جهان نما دل ما                          بنمود به ما خدا دل ما

شمع دل ماست نور عالم                           افروخت بخود خدا دل ما

عشقش بحريست بيکرانه                         خوش بحري و آشنا دل ما

سلطان عشق است و جان غلامش                   او پادشه و گدا دل ما

درد دل ما دواي جان است                          به زين  چه کند دوا دل ما

عهدي بستيم و جاودان است                               پيوند نگار با دل ما

دل خلوت خاص سيد ماست                           او خانه خدا اسرا دل ما

دل روان
دل روان جان ميدهد درعشق آن جانان ما                           گر قبولش ميکند شکرانه ها برجان ما

غرق درياي بي پايان کجا يابد کنار                                      ساحلش پيدا نباشد بحر بي پايان ما

هرچه آيد درنظر آئينه گيتي نماست                                  روشنش بنگر که باشد نور ان جانان ما

جان حياط جاودان از عشق جانان يافته                          عشق اگر داري طلب کن ذوق جاويدان ما

مجلس عشق است و رندان مست وساقي در حضور       ساغر مي نوش کن شادي سر مستان ما

سينه بي کينه ما مخزن اسرار اوست                                   گنج اگر خواهي بجو کنج دل ويران ما

نعمت الله رند سرمست است و جام مي به دست                مي به رندان ميدهد اين سيد رندان ما

درمان

در د در دل بود درمان ما                        خوش بود دردي چنين بر جان ما

عشق او بحري و ما غرقه در او                        تو درآ در بحر بي پايان ما

اي که گويي جان به جانان مي دهم      جان چه باشد پيش آن جانان ما

مجلس عشق است وما مست و خراب   سر خوشند از ذوق ما  رندان ما

عشق او گنجي و دل ويرانه ايي                      گنج او جو در دل ويران ما

دوست دار نعمت الله خوديم                        نعمت الله باشد از ياران ما

جانان

شاه خود رايي است اين سلطان ما                       جان فداي او و او جانان ما

با دليل عقل عاشق را چه کار                             حال و ذوق ما بود برهان ما

بحر ما انهايي هست نيست                           خوش در آ در بحر بي پايان ما

عشق اگر داري به ميخانه خرام                         ذوق ما ميجو ز سرمستان ما

ديني او عقبي از آن اين و آن                                  ما از آن او و او هم زان ما

قرص ماه و کاسه زرين مهر                            روز و شب بنهاد اندر بر خوان ما

دل کباب است و جگر بريان ولي                              نعمت الله آمده مهمان ما

خرابات

درخرابات فنا ملک بقا داريم ما                              خوش بقايي جاوداني زين فنا داريم ما

کشته عشقيم و جان درکارجانان کرده ايم                    اين حيات لايزالي خونبها داريم ما

خم مي درجوش وماسرمست وساقي درنظر               غم زمخموران ايندوران چراداريم ما

جام درد درد او شادي رندان مي خوريم                         دردمندانيم ودايم اين دوا داريم ما

ديگران گرملک ومال و تخت شاهي يافتند                   سهل باشد نزد ما زيرا خدا داريم ما

نقد گنج عشق او در کنج دل ما ديده ايم         اين چنين گنجي طلب مي کن ز ما   داريم ما

درطريق عاشقي عمري است تا ره مي رويم             رهبري چون نعمت الله رهنما داريم ما

زخم عشق

مي زخم عشق مينوشيم ما                                  خلتي از عشق ميپوشيم ما

درطريق عاشقي چون عاشقان                           مدتي شد تا كه مي كوشيم ما

عشق ميگويد سخن از وي شنو                              ما نمي گوييم وخاموشيم ما

عاشقانه همچو خم مي فروش                              باز سر مستيم و درجوشيم ما

جرعه اي مي ما به صد جان مي خريم                       نيك ارزان است نفروشيم ما

سر به سرچشميم تا بينيم او                                 گرسخن گويد همه گوشيم ما

ما به عشقش عاقل ديوانه ايم                                    تا نپنداريم كه بيهوشيم ما

همچو بلبل درهواي روي گل                                            روز و شب بخروشيم ما

نعمت اللهيم و با سيد حريف                                    باده نوشيم و مدهموشيم ما

حضرت او

حضرت او رابه او ببينيم ما                                      لاجرم اورا نکو ببينيم ما

آب چشم ما به هر سو رونهاد                           غرق دريا سو بسو ببينيم ما

غير او در اتش غيرت بسوخت                       غير او چون نيست چو ببينيم ما

عاشق و معشوق ما هردو يکيست                       رشته يکتوکي دو ببينيم ما

احول است آن کس که يک ببيند به دو            کي چو احول يک به دو ببينيم ما

ديگران او رابه نعمت ديده اند                                 نعمت الله را به او ببينيم ما

هر چه مي گويند

هر چه مي گويند مي گوئيم ما                      و آنچه مي جويند مي جوئيم ما

ما به بوي زلف سنبل بوي او                               مو به مو زلف بتان بوئيم ما

جام مي اب حياتي خوش بود                           خرقه خود را به ان شوئيم ما

ما و او با هم يگانه گشته ايم                                  بي دوئي ما وتو اوئيم ما

عين دريائيم و دريا عين ماست                            عين ما از عين ما جوئيم ما

نيست ما را ابتدا او انتها                                      تا ابد خود را بخود پوئيم ما

سيدم آئينه گيتي نما است                                  با چنين آئينه يک روئيم ما

يار ما

مرا گفت باري که اي يار ما                             اگر يارمائي بکش بار ما

برومايه وسود دکان بمان                          گرت هست سوداي بازار ما

بيا قول مستانه ما شنو                              بخوان از سر ذوق گفتار ما

نداريم ما کار با کار کس                                 ندارد کسي کار با کار ما

چه بندي تو نقش خيالي به خواب          نظر کن تو در اين چشم بيدار ما

اگر رندو مست حريف خوشي                            بيا بي مرادي زخمار ما

سزاوار ما نيست هر بنده اي                                بود سيد ما سزاوار ما

ار ما

از کرم بنواخت ما را يار ما                               لاجرم بالا گرفته کار ما

جان فرو شانيم در بازار عشق                  نان چه باشد بر سر بازار ما

اب چشم ما به هر سو مي رود                    باز ميگويد روان اسرار ما

منصب عالي اگر خواهي بيا                       خاک ره شو بر در خمار ما

از حباب و موج ودريا اب جو                           تا بيابي اين همه اثار ما

جز يکي در هر دو عالم هست؟؟ نيست          کس نکرد اقرار بر انکار ما

رند سر مستيم وباساقي حريف                   نعمت الله سيد وسردار ما

سيلاب

عالمي غرقند در سيلاب ما                         تشنگان دانند قدر آب ما

آفتابي رو نمايد روشن است                   گر ببيني روي اين مهتاب ما

خوش خيالي مي نمايد روزوشب             گه به بيداري و گه در خواب ما

حکم ميخانه به ما بخشيده است             حضرت سلطان ما وهاب ما

نسبت ما با رسول الله بود                  خود که دارد اينچنين انساب ما

در خرابات مغان گر بگذري                   مجلسي بيني همه اصحاب ما

بر در سيد مقامي يافتيم                           فصل فصل او بود در باب ما

بحر

بحر در جوش است و رو دارد بما                              گوهر دريا همي آرد بما

گنج اسما حضرت سلطان عشق                    يك به يك مجموع بشمارد بما

ما امينيم امانت آن اوست                               هر چه او بسپرد و بسپارد بما

كشت ما از خشكسالي ايمن است                  رحمتش پيوسته مي بارد بما

باز يارم باز ياري ميكند                                     تخم نيكي نيك مي كارد بما

دارم اميدي كه لطفش از كرم                                  ما يي ما هيچ نگذارد بما

خاطر موري ز ما آزرده نيست                                     سيد ما كي بيازارد بما

محرم اسرار

خرم آن دل كه شود محرم اسرار شما       دلخوش آنكس كه بود عاشق غمخوار شما

همت قاصر اگر مي طلبد حور و قصور                   همت عالي ما هست طلبكار شما

چشم من روي شما هم بشما مي بيند                  ديده ام ديده مگر نور زانوار شما

دو جهان را بفروشيم بيك جرعه مي                           گر خريدار بود بر سربازار شما

بزم عشق است و شما عاشق سرمست مدا            تا ابد لطف خدا باد نگهدار شما

جان چه باشد كه كنم در قدمت ايثارش                قاصرم گر همه عالم كنم ايثار شما

نعمت الله ز خدا وصل شما مي جويد            هست اميدش كه رسد باز به ديدار شما

گنج

مخزن گنج جمله اسما ما                                  نور چشم تمام اشيا ما

غرق بحريم و آب مي جوييم                             قطره و موج وجو و دريا ما

رند مستيم و عاشق و معشوق                            به همه اسمها مما ما

ما نه ماييم و ما همه اوئيم                               اثري چون نمانده با ما ما

جام گيتي نما بما بنمود                                   دو جهان ديده ايم يكتا ما

همه روشن به نور او باشد                                 تا نگويي مگر كه تنها ما

رو نهاديم بر در سيد                                         باز گشتيم سوي ماوا ما

درآمد ساقي و آورد جام مي براي ما                                 منور كرد نور او سراي كه؟سراي ما

همه مي هاي خمخانه بما انعام فرمودند                     كرم بنگر كه الطافش چها كرده بجاي ما

خرابات است و ما سرمست وساقي جام مي بر دست   حيات جاودان يابي از اين آب وهواي ما

در ميخانه بگشودند و داد عاشقان دادند                    بحمد الله اجابت شد دعاي كه؟ دعاي ما

حريف دردمندانيم و درد مي نوشتيم                          بماده دردي دردش كه آن باشد دواي ما

چه خوش ذوقي است ذوق ما كه عالم ذوق از او يابند         نواي عالمي بخشد نواي بينواي ما

گداي نعمت اللهيم و سلطان همه عالم                            بيا و پادشاهي كن ز انعام گداي ما

نور

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                  خلوت ميخانه عشق است دايم جاي ما

آفتابي در ازل خوش سايه اي بر ما فكند                  تا ابد روشن بود اين روي مه سيماي ما

ذوق ما داري بيا با ما در اين در يا درآ                         تا به عين ما نصيبي يابي از درياي ما

در سر ما عشق زلفش ديگ سودا مي پزد         بس سري در سر رود گر اين بود سوداي ما

از لطيفي آن يكي با هر يكي يكتا شده                  جان فداي لطف آن يكتاي بي همتاي ما

بلبل مستيم و در گلشن نوائي مي زنيم             رونقي ديگر گرفت اين گلشن از غوغاي ما

مجلس عشق است و رندان مست و سيد در              روضه رضوان بود اين جنت الماواي ما

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                            دره بيضا بود غواص اين درياي ما

جمله عالم وجودي يافته از جود او                         خوش بود اين خلعت اوراست بر بالاي ما

كرد واي درد دل خواهي بيا با ما نشين                    ذوق اگر داري بجو يكتاي بي همتاي ما

جمله اسما ي او از اسم اعظم خوانده ايم                 اسم او گر بايدت اسماي او اسماي ما

عاشقان را نيست پروايي دمي با غير او                  عاقلان را مي نباشد يك نفس پرواي ما

سر نهاده بر در خلوت سراي حضرتش               خود كه دارد در جهان خوشتر از اين ماواي ما

در دل سيد بگنجد غير عشق حضرتش                      حضرت او كي نشاند ديگري بر جاي ما

سلطان

هر چه خواهد ميکند سلطان ما             دل برو جان بخش آن جانان ما

ديني و عقبي از آن اين وآن                        ما از آن او و او  هم زان ما

دردمندانيم و در دي مي خوريم                       درد در دل بود درمان ما

عقل کل حيران شده در عشق او          خود چه باشد عقل سرگردان ما

هر که آمد سوي ما با ما نشست             غرقه شد در بحر بي پايان ما

رند سر مستي طلب از وي بجو                   لذت رندي سر مستان ما

بنده فرمانيم وفرمان ميدهيم                          سيد ما ميبرد فرمان ما

درمان

صد دوا باد ا فداي درد بي درمان ما                  درد دردش نوش کن گر مي بري فرمان ما

ما حيات جاوداني يافتيم از عشق او                    همدم زنده دلان شو تا بداني جان ما

خانه خالي کرده ايم و خوش نشسته بر درش     غير او را نيست بارش در سرابستان ما

جان ما آئينه دار حضرت جانان بود                       عشق او گنجي است در دل ويران ما

غرق دريايم و خوش دست و پايي مي زنيم           ذوق اگرداري در آ در بحر بي پايان ما

خون دل در جام ديده پيش مردم مي نهيم          در خيال انکه بنشيند و مي بر خوان ما

نعمت ديني و عقبي ان تو اي نازنين                      ما از آن نعمت الله نعمت الله  آن ما

جانان

رفت آن جانان ما از دست ما                       اي دريغا دلبر سر مست ما

او برفت و پاي او نگشوده ايم                      تا ابد زلفش بود پا بست ما

ما همه جا نيکي او گفته ايم                    او نخواهدآنچنان اشکست ما

چاره اي غير رضا و صبر نيست            اين زما چون تير رفت از شست ما

در خيال اوست جان ما مدام                   در روان خواهد به او پيوست ما

بنده ساقي

بنده ساقي ما شو تا شوي سلطان ما               جان فدا کن تا شوي جانان ما اي جان ما

چشم صورت بين ببند و ديده معني گشا                    تا ببيني بر سرير ملک دل جانان ما

گر گداي عشق باشي پادشاه عالمي                      حکم تو گردد روان گر تو بري فرمان ما

از نم چشم وغم دل نقل و باده مي خوريم               الصلا گر عاشقي فرما بخور از خوان ما

حال ما پيدا شود بر سالکان صو معه                           گر جمال خود نمايد شاهد پنهان ما

همدم جاميم و ساقي را حريف سر خشيم             ذوق اگر داري طلب کن صحبت رندان ما

مجلس عشق است و سيد عاشق و معشوق او    اين چنين بزمي بيابي گر شوي مهمان ما

موج

موج است و حباب و آب دريا                   هر چار   يکي بود بر ما

هم آب وحباب و موج مائيم                  دريا  داند اندر حقيقت ما

بنگر به يقين که جز يکي نيست           هم قطره وجو سيل و دريا

ميدان که حجاب ماهم از ماست             ما را نبود  حجاب جز ما

از ديده ما ببين به تحقيق                   تا کشف شود حقيقت ما

بيگانه شوي ز هردو عالم                         گر زآنکه بود ترا سر ما

تا رسته نگردي از من وما                      سيد نشوي تو واصل ما

دردمند

دردمندانيم و مانده بي دوا            همدم وهمدرد ما هم درد ما

غرق در درياي بي پايان شديم              غير ما ديگرنباشد آشنا

آبرو جويي بيا از ما بجو                        تا بيابي آب روي ما زما

رو فنا شو تا بقا يابي ز عشق             بينوا شو تا از او يابي نوا

بر در ميخانه مست افتاده ايم      بي حجاب و فارغ از هردو سرا

از وجودو از عدم آسوده ايم                   باز رسته از فنا و از بقا

رند سر مستيم در کوي مغان        نعمت الله گر همي جويي بيا

کرم

ساقي به کرم نواخت ما را           خم خانه بريخت بر سر ما

ما جام حباب چون حبابيم                در است زما و ما ز دريا

عشق است که هيچ جا ندارد      هر جا مي جم تو جام بيجا

در ديده مست ما توان ديد              آن نور ولي به چشم بينا

آئينه از او وجود دارد                            او نيز به آئينه هويدا

با شمع جمال او که باشد                پروانه عقل بي سرو پا

رنديم و حريف نعمت الله                   هرگز نکنيم توبه حاشا

حباب

ما حبابيم و عين مادريا               نظري کن به عين ما در ما

بنده حضرت خداونديم                به جمال و کمال بي همتا

آينه گر هزار مينگريم                در همه ديده ميشود اسما

عالم از نور او شده روشن                نظري کن به ديده بينا

بر در او رو وخوشي بنشين         گر کني ميل جنت الماءوا

درد دردش بنوش وخوش مي باش     تا بيابي تو ذوق بو دردا

عارفانه به نور او ديدم                   نعمت الله در همه اشياء

چشم

چشم ما شد به نور او بينا                 نظري بکن به نور او در ما

آب اين چشمه ميرود هر سو               لاجرم سو بسو بود دريا

غرق بحريم وآب مي جوئيم                 ما طلب کار او و او با ما

دردمنديم ودل خوشيم از آن     درد عشق است و جان بود در ما

ما خياليم ودر حقيقت او                      هو معنا وفا نظر وامعنا

نور معني نموده در صورت                  گنج اسما نهاده در اشيا

نعمت الله ازاوشده موجود                    نور او هم به او بود پيدا

آب و حجاب

اي اب حيات آب درياب                         سرچشمه اين سراب درياب

جامي و شراب و جسم و جاني              اين جام پر از شراب درياب

دل سوخته ايم از آتش عشق                       جانا جگر کباب درياب

جامي زحباب پر کن از آب                          آبي بخورو حباب درياب

مائيم حجاب ما در اين بحر                     آب است حجاب آب درياب

درياب حضور نعمت الله                       اين نعمت بي حساب درياب

اين همه علم كرده اي تحصيل

دل بما ده بيا دلي درياب              اين چنين حل مشكلي درياب

به خرابات رو خوشي بنشين           رند سر مست واصلي درياب

اين همه علم كرده اي تحصيل          زين همه علم حاصلي درياب

گر به كرمان همي روي ميرو                  خدمت مير عاقلي درياب

ور به بازار مي روي اي دوست             آن دكان دار جاهلي درياب

گرد بر گرد عارفان مي گرد                    اين چنين يار قابلي درياب

عاشقانه درآدر اين مجلس                        سيد رند كاملي درياب

رحمت خدا

خوش حضوري است بزم ما درياب          هر چه مي بايدت بيا درياب

مي جام فنا چه مي نوشي                       ذوق خمخانه بقا درياب

قدمي نه به خلوت درويش                       پادشه  همدم  گدا درياب

در خرابات در  دردش نوش                   زان شفا خانه اين دوا درياب

قطره و موج و بحر و جو آبند                   عين ما را به عين ما درياب

رند مستي اگر طلب کاري                         بر سر کوي او مرا درياب

نعمت الله را به دست آور                           مظهر رحمت خدا درياب

حباب

در عين حباب آب درياب                            آن آب در اين حباب درياب

نقشي است خيال عالم اي يار        خوابي است تو هم بخواب درياب

مستيم و خراب در خرابات                   اين مست خوش خراب درياب

مجموع حروف نقطه اي دان                          مجموعه آن کتاب درياب

آئينه به نور اوست روشن                               مه بنگرو آفتاب درياب

با ما بنشين خوشي در اين بحر                    ما را بنگر حجاب درياب

پرسي تو ز ذوق نعمت الله                         گفتيم تو را جواب درياب

عين ما را بجو

آب ما مي رود به جو درياب                                  عين ما را بجو نکو درياب

جام بستان و باده را مي نوش                        خم مي مي نگر سبو درياب

وام کن ديده اي ز اهل نظر                               او به او بين  و او به او درياب

سخن پشت و رو بسي گفتند                      اين سخن نيز پشت و رو درياب

در سر زلف او پريشان شو                         جمع مي باش و مو به مو درياب

يک زماني به چشم ما بنگر                      آب اين چشمه سو به سو درياب

جام گيتي نما به دست آور                                    نعمت الله را نکو درياب

وجود مطلق حق

وجود مطلق الحق اوست درياب                   مقيد او و مطلق اوست درياب

خيال باطلت دارد پريشان                      ببين مجموع راه حق اوست درياب

توئي طالب توئي مطلوب فافهم               بگو از جان که صدق اوست درياب

دل و دلدار جان ما همه اوست                 محيط و موج و رزق اوست درياب

ار آن ما غرقه  درياي عشقيم                       روان جان مغرق اوست درياب

به حق تحقيق شد ما را حقيقت                که موجود محقق اوست درياب

شراب ناب بي غش نوش کرديم               زجامي کش مروق اوست درياب

طلسم گنج عشق دوست مائيم                ولي مفتاح مغلق اوست درياب

اگر سيد انالحق زد به حق زد                     چو گوياي انالحق اوست درياب

در عين ما نظر کن

در عين ما نظر کن چشم پر آب درياب                  جام شراب بستان آب و حباب درياب

هر ذره اي که بيني جام جهان نمائيست              در طلعت چو ماهش تو آفتاب درياب

او بي حجاب با تو تو در حجاب از اوئي     خوش خوش حجاب بردار آن بي حجاب درياب

چون بلبلان سرمست بگذر سوي گلستان          چون عارفان کامل در گل گلاب درياب

با ما درآبه دريا ما را به عين ما جو                 موج و حباب و قطره مي بين و آب درياب

در گوشه خرابات رندي اگربيابي                  با عاشقان نشسته مست و خراب درياب

نور جمال سيد بيدار اگر نديدي                       نقش خيال رويش باري به خواب درياب

بگذر ز حجاب خود پرستي

موج وحباب آب درياب                  آن  آب در اين حباب درياب

ور آينه مه منور                                  نور رخ آفتاب درياب

هر برگ گلي که رو نمايد               در عارض او گلاب درياب

با ساقي ما دمي در آور             ساغر بستان شراب درياب

بگذر ز حجاب خود پرستي          معشوقه بي حجاب درياب

نقشي که خيال غير بندد             باشد اثري ز خواب درياب

گنجيست وجود نعمت الله          آن گنج در اين خراب درياب

ساغر

ساغر پر شراب را درياب                          آب نوش وحباب را درياب

چيست نقش خيال  جمله حجاب      بي حجاب اين حجاب را درياب

آفتاب است و ماه خوانندش                       ماه بين آفتاب را درياب

همه عالم سراب و ما سر آب                  سر آب و سراب را درياب

دل صاحبدلان بدست آور                         جمع ام الکتاب  را درياب

کار خير است عشق  و مي خواري             کار خير و ثواب را درياب

در خرابات نعمت الله جو                       رند مست و خراب را درياب

جام وشراب

صورت ومعني ما آب وحباب                خود که دارد اين چنين جام و شراب

ما ز دريائيم و دريا عين ماست                      مي نمايد موج ما ما را حجاب

جز يکي در هر دوعالم هست نيست    ورتو گوئي هست مي بيني به خواب

بسته رو بندي زنور روي خود                        آفتاب است او وليکن مه نقاب

جامي از مي پر زمي بستان بنوش                 تا ببيني خوش حبابي پر زآب

ساقي ار بخشد تو را خمخانه اي              شادي او نوش ميکن بي حساب

در خرابات مغان دامن کشان                       نعمت الله ميرود مست وخراب

حساب

ساقيي ديديم مستانه به خواب          جام مي بخشيد ما را بي حساب

چون شدم بيدار من بودم نه او             آنکه در خوابش بديدم بي حجاب

بسته ام نقش خيالش در نظر                      آفتابي رو نمود ه مه نقاب

در خيال خواب باشد روزوشب      هر که بيند اين چنين خوابي به خواب

غير او در بحر ما از ما مجو                         گفتمت والله اعلم بالصواب

عين ما مي بين به عين ما چوما             بر کف ما چون حبابي پر از آب

در خرابات جهان موجود نيست       همچو سيد عاشقي مست و خراب

نقاب

آفتابي رو نموده مه نقاب                    مه نقابي مي نمايد آفتاب

موج دريائيم و دريا عين ما              عين ما بر عين ما باشد حجاب

جمله عالم در محيط عشق او            نزد ما باشد حبابي پر از آب

غير او در عمر خود گرديده اي        ديده اي نقش خيال او به خواب

نعمت الله در خرابات مغان            او افتاده ديدمش مست و خراب

آفتاب

چيست عالم سايه بان آفتاب                تن بود چون سايه و جان آفتاب

نور عالم شمس دينش خوانده اند        سر اين درياب و مي خوان آفتاب

از براي نزل بزم عاشقان                        جام زرين است برخوان آفتاب

آفتاب حسن او عالم گرفت                           تا قيامت باد تابان آفتاب

نور روي نعمت الله ديده ام                           مي نمايد در نظر آن آفتاب

آب وحباب

با تو گويم که چيست جام شراب       به مثل نزد ما چو آب وحباب

خوش بيا سوي ما در اين دريا             عين ما را به عين ما درياب

موج ودريا يکي است تا داني           نظري کن به چشم ما در آب

صورت و معني اي که مي نگرم      سبب است و مسبب اسباب

هر که گويد که غير او ديدم                ديده نقش خيال او در خواب

آفتاب است و ماه گويندش             نور مهر است و نام او مهتاب

نعمت الله خدا به من بخشد            يافتم خوش عطائي از وهاب

مجمع البحرين

مجمع البحرين جام است و شراب      اين شراب و جام آب است و حباب

غرق دريايي و تشنه . اي عجب                 بر سر آبي و ميجويي سراب

نقش او دارد کزاو دارد نصيب               هر خيالي را که ميبيني به خواب

چشم ما روشن به نور روي اوست                در نظر داريم ازآن رو آفتاب

چون حجاب او نمي دانم جز او              روزو شب ميبينم او را در حجاب

حرفي از اسرار جد ما بود                             معني مجموعه ام الکتاب

نعمت الله در خراباتش طلب                 همدم جام مي و مست و خراب

دريا

درآباما دراين دريا وخوش بنشين به چشم ما    به عين ما نظر مي کن ببين ماراردراين دريا

اگر موج است اگر قطره به عين ما همه آب است               وگرتو آبرو جويي بجو از آبروي ما

بهشت جاودان ما سرابستان ميخانه                       هواي جنت ار داري درآ در جنت الماوا

به نور آفتاب او همه عالم منور شد       نگر هر ذره اي روشن که خورشيدي است مه سيما

اگر گويي کرم فرما مرا جائي نشاني ده            نشان ونام را بگذار و ميجو جاي آن بي جا

بلا بالا گرفت امروز ار آن بالا که ميداني             چوخوش باشد بلاي ما اگر باشد از آن بالا

حريف نعمت الله شو که يار رند سرمست است     به نور اونظر ميکن ببين يکتاي بي همتا

هويت

به هويت چو اوست با اسما             آن هويت طلب کن از اشيا

از هويت خبر اگر داري                           به هويت خدا بود با ما

گر چه آب روان بود در جو                      بخور آبي وليکن از دريا

دامن خود بگيرو خوش بنشين         تا به کي ميروي تو جا از جا

با تو مقصود تو است هم خانه              در بدر ميروي کجا و چرا

از خودي بگذر و خدا را جو                 چند باشي مقيد من و ما

همچو سيد از اين و آن بگذر                تا بيابي مراد هر دو سرا

جمال بي مثال او

اگرآيي دراين دريابيابي آبروي ما                   بيا بي آبروي ما اگرآيي دراين دريا

رها کن دي و هم فردا بيا امروز دريابش   بيا امروزدريابش رها کن دي و هم فردا

ندارم با کسي پروا بجزباساقي مستان  بجز ساقي مستان ندارم با کسي پروا

بودمجموعه اسما هرآن حرفي که ميخواندم             هر ان حرفي که ميخوانم بود مجموعه اسما

نمايد در همه اشيا جمال بي مثال او        جمال بي مثال او نمايد در همه اشيا

درآدر ميکده تنها حريف نعمت الله شو      حريف نعمت الله شو درآدر ميکده تنها

خبر دارم ز او ادنا  بجان سيد عالم             به جان سيد عالم خبر دارم زاو ادنا

عين دريا

عين دريائيم و دريا عين ما                           نيست مارا ابتدا و انتها

بر درميخانه مست افتاده ايم           خانه ما خوشتر است از دو سرا

بينوايان خوش نوايي يافتند               بينوا شو گر همي خواهي خدا

گفته ي مستانه مارا بخوان           عاشقانه خوش سرودي مي سرا

درد منديم و دواي درد ماست                 درد ما هم درد ما باشد دوا

سر به پاي خم مي بنهاده ايم          بي حجاب اي عارف عاشق بيا

در طريقت خرقه ايي پوشيده ايم                 دست ما و دامن آل عبا

نعمت الله ساقي و ما رند مست            گو بيا ياري که دارد ذوق ما

در همه عالم به چشم ما ببين                     سيدت آئينه گيتي نما

ما و او

فلولاه و لولانالما کان الذي کانا                       اگر نه ما واوبودي نبودي اين وآن جانا

فاناعبده حقاوان الله مولانا                         حقيقت بنده اوئيم وسلطان است او مارا

وانا عينه فا علم اذا اما قلت انسانا      يکي عين است ودونامش يکي موج ويکي دريا

فلا تحجب به انسان فقد اعطاک برهانا            برون آاز حجاب خود نگر بر هان ما پيدا

فاعطيناه ما يبدي به فينا واعطانا                   عطا کرديم او و شد اين مشکلت حلوا

فصا را لامر مقسموما با ياه وايانا                   بهم پيوسته مي بايد که پيدا شود اينها

فاحياه الذي يدري بقلبي حين احيانا   چه خوش حييي که ميبخشد حيات او حيات ما

و کنا فيه اکوانا واعياناوازمانا                   همه بوديم در ذاتش که پيدا گشته ايم اينجا

وليس بدايم فينا ولکن ذاک احيانا                     نباشد حال ما دايم بود حق دايما باما

بنور مهر ومه بنگر که هردو نعمت الله اند     زهر دو روز و شب روشن ببين درديده بينا

آشناي بحر

گر بيابي آشناي بحر ما                     باز پرس احوال ما از آشنا

عين ما جوئي به عين ما بجو            جز به عين ما نيابي عين ما

هر كه او در عشق او فاني شود           از حيات عشق او يابد بقا

دردمندي كاو بود همدرد ما                هم ز درد  درد  دل يابد دوا

نقش مي بندم خيالش در نظر      گشته روشن چشمم از نور لقا

در خرابات مغان مست و خراب         باده مي نوشيم دايم بي ريا

نعمت الله را نهايت هست نيست               كي بود بي ابتدا را انتها

هو معنا

هو معنا و فانظروامعنا                                       انه ظاهرا بنا فينا

ما خياليم و در حقيقت او                          ما حبابيم و عين ما  دريا

هر که بيني و هر چه ميبيني           مي و جام است و صورت و معنا

شاهدي در هزار جامه نگر                            نظري کن به ديده بينا

ساغري از مي است و پراز مي              گر طلب مي کني بجو از ما

دور رندان ما است باز امروز                      فارغ از دي و ايمن از فردا

رند مستي چو نعمت الله نيست            گر تو گويي هست هان بنما

عقل

عقل برو برو برو عشق بيا بيا                           راحت جان و دل توئي دور مشو زپيش ما

داروي درد عاشقي هست دواي درد ما           نيست به نزد عاشقان خوشتر ازاين دوا دوا

کشته تيغ عشق اوزنده دلي است جاودان   بنده خويش اگر کشد نيست به خواجه خونبها

مست و خراب وساکنم بر سر کوي مي فروش           زاهد و کنج صومعه او به کجا و ما کجا

جام جهان نماي ما آينه جمال او                                  جام جهان نمانگر روي به آينه نما

هر که گداي او بود پادشه است بر همه                    شه چه بود که پادشه بر در او بود گدا

سيد مست ما سزد بنده بندگي او                            حضرت او از آن ما جنت و حوريان ترا

صوفي

صوفي صافي است در عين صفا                       مي نمايد نور او او رابه ما

ذره اي از آفتاب نور او                          نيست خالي در همه ارض و سما

نقطه نقطه دايره پيموده است                             وصل کرده ابتدا با انتها

جامع مجموعه ام الکتاب                                  مظهر ذات و صفات کبريا

سيدم مست است و جام مي به دست     گر تو رندي باده مي نوشي بيا

موج

موج و  دريا آب باشد نزد ما                              لاجرم باشد حجاب ما زما

غرقه درياي بي پايان شديم                               غير ما ديگر نباشد آشنا

آبرو ميجويي بيا از ما بجو                                    تا بيابي آب روي ما زما

رو فنا شو تا بقا يابي ز عشق                         بينوا شو تا تا از او يابي نوا

بر درميخانه مست افتاده ايم                        بي حجاب و فارغ از هردو سرا

از وجود و از عدم آسوده ايم                                   باز رسته از فنا و از بقا

رند سر مستيم در کوي مغان                        نعمت الله گر همي خواهي بيا

دنيا

قدمي نه در آ در اين دنيا                 عين ما جو به عين ما از ما

هر که با ما نشست از ما شد           بلکه گر قطره بودشد دريا

نظري کن حباب و آب نگر            يک وجود است اين وآن اسما

ديده عالم است از او روشن             مي نمايد چو نور در اشيا

آينه صد هزار ميبينم                          در همه روي او بود پيدا

ذوق ما را نهايتي نبود                        ابتدا نيست و انتها آنجا

شعر سيد به ذوق مي خوانش       چه کني قول بو علي سينا

فقر

فقر ما خوش تر ز ملک پادشاه             ما و درويشي و درويشي ما

فقر سلطاني است .سلطاني است فقر                پادشه درويش و درويش پادشا

بينوايي ما و ذوق نيتي                          باز پرس از عاشقان بينوا

عاشق ومستيم در کوي مغان             ديني و عقبي کجا و ما کجا

بي خودم من بي خودم من بي خودم         با خدايم با خدايم با خدا

جام در و درد او درمان دل                نوش کن جامي که تا يابي  دوا

نعمت الله مست و مي نوشد مدام                در خرابات فنا جام بقا

آئينه گيتي نما

روشن است آينه گيتي نما             مي نمايد نورچشم ما به ما

کون جامع جامع قران تمام                   مظهر ذات و صفات کبريا

غايت او غايت هر غايت است              کي بود بي ابتدا را انتها

رو فنا شو تا بقا يابي از او                   بلکه بگذر از فنا او از بقا

آبروي خويش و بيگانه بود                هرکه او با بحر ما شد آشنا

در همه حالي خدا با من بود             لاجرم من با خدايم با خدا

بنده را از حضرت سيد طلب               نعمت الله از علي مرتضي

خواجه

بسر خواجه کلان که مرا                 نبود ميل به کلاه شما

ديني و آخرت نمي طلبيم            اين و آن از کجا و ما کجا

حالي امروز را غنيمت دان           دي گذشت ونيامده فردا

گوش کن گفته هاي مستانه    چه کني قول بو علي سينا

در خرابات مست ميگردم            گر حريف مسني بيا آنجا

سر زلف نگار در دستم             با خيالش همي پزم سودا

نعمت الله چو آينه روشن                  مي نمايد بما به خدا

چشم

چشم ما شد به نور او بينا                 نظري بکن به نور او در ما

آب اين چشمه ميرود هر سو               لاجرم سو بسو بود دريا

غرق بحريم وآب مي جوئيم                 ما طلب کار او و او با ما

دردمنديم ودل خوشيم از آن     درد عشق است و جان بود در ما

ما خياليم ودر حقيقت او                      هو معنا وفا نظر وامعنا

نور معني نموده در صورت                  گنج اسما نهاده در اشيا

نعمت الله ازاوشده موجود                    نور او هم به او بود پيدا

Read Full Post »

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.